امام علی علیه السلام
ـ مِن كتابِهِ للأشتَرِ ـ: اُنظُرْ في حالِ كُتّابِكَ، ...و لا تَقصُرُ بهِ الغَفلَةُ عن إيرادِ مُكاتَباتِ عُمّالِكَ علَيكَ و إصدارِ جَواباتِها علَى الصَّوابِ عنكَ، فيما يَأخُذُ لكَ و يُعطي مِنكَ.
ـ در حكم خود به مالك اشتر ـنوشت : ديگر آن كه درباره دبيران و نويسندگانت به دقّت نظر كن ...غفلت و مسامحه كارى او سبب نشود تا در رساندن نامههاى كارگزارانت به تو كوتاهى كند و از طرف تو، درباره آنچه براى تو مىگيرد يا از طرف تو مىدهد، پاسخهاى درست به آن نامهها ننويسد.
نهج البلاغة: الكتاب53.
واژه «امانت» ، ضدّ «خيانت» ، مصدر و از ريشه «أمن» به معناى آرامش قلب است و «امين» ، به كسى گفته مى شود كه دل ، در سپردن چيزى به او احساسِ آرامش كند . همچنين به چيزى كه سپرده شده نيز «امانت» اطلاق مى گردد .