«إنّما وليكم اللّه و رسوله و الّذين آمنوا الّذين يقيمون الصلوة و يؤتون الزكاة و هم راكعون»۱ . سپس امام صادق فرمود: خدا تو را رحمت كند. من گفتم: به سبب اين اعتقاد است كه مى فرمايى خدا تو را رحمت كند؟
امام عليه السلام فرمود: خدا تو را به سبب اين اعتقاد رحمت كند. ۲
9. حمران بن اعين به امر امام صادق عليه السلام متن زيبايى را عرضه نموده است: حمزه و محمّد فرزندان حمران مى گويند: ما و حمران بن اعين در خدمت آن امام بوديم. ما غرق در بحث و مناظره بوديم؛ ولى حمران ساكت بود. امام بدو فرمود: اى حمران! تو را چه شده است كه سخن نمى گويى؟ حمران گفت: آقاى من! با خود عهد كرده ام كه در مجلسى كه شما حضور داريد سخن نگويم. امام فرمود: به تو اجازه سخن گفتن مى دهم، سخنى بگو!
حمران گفت: گواهى مى دهم كه معبودى جز «اللّه » نيست. او واحد است، شريكى ندارد، همسرى برنگزيده و فرزندى هم ندارد. خارج از دو حدّ است؛ يعنى وصف ناپذير نيست و وصفى شبيه مخلوقش نيز ندارد. و قول حق (نه جبر و نه تفويض، بلكه) قولى بين آن دو است؛ نه جبر حقيقت دارد و نه تفويض. (و اعتقاد دارم) كه محمّد بنده و فرستاده او است. او را براى هدايت فرستاده است تا دين حق را بر همه اديان پيروزش گرداند؛ گرچه مشركين آن را ناخوش بدارند. (و اعتقاد دارم كه) بهشت و جهنم حق است و برانگيخته شدن پس از مرگ واقع خواهد شد. و گواهى مى دهم كه على حجت خدا بر بندگان است و آنان بهانه اى براى نشناختن (و عدم اطاعت او) ندارند. پس از او حسن و سپس حسين و على بن الحسين و محمدبن على و بعد از آنها تو اى آقاى من، امام هستى.
1.سوره مائده (۵)، آيه ۵۵.
2.تفسير عياشى، ج ۱، ص ۳۲۷، ح ۱۳۸.