(23)
سفرنامه بلوشر ۱
1949م
بلوشر نيز چون اكثر سيّاحان فرنگى به رى نگاه باستان شناسانه دارد. او خود فاش مى كند كه:
«در ايام قديم رسم براين بود كه يكشنبه ها هيئتهاى سياسى مقيم تهران گردشهاى سواره به شهر رى ترتيب مى دادند و در آنجا بين خرده ريزها به جست و جو مى پرداختند و به صورتى تصادفى به حفارى دست مى زدند. اما از آن هنگام كه مظفرالدين شاه در سفر خود به پاريس پس از صرف ناهار لذيذى وعده امتياز انحصارى حفارى را در سراسر ايران به فرانسويها داد، هميشه سفير فرانسه با نگاههاى متجسّس خود نگران بود كه مبادا هيئت هاى سياسى در گردشهاى روز يكشنبه خود به اين حق انحصارى تخطى كند».
در زمان اقامت بلوشر، «اريش شميد» باستان شناس امريكايى با عده اى از همكارانش وارد تهران شده و در خرابه هاى رى به تفحّص و حفارى پرداخته اند. بلوشر كه خود در جريان اين كاوشها بوده مى گويد:
«تا هنگامى كه من در تهران بودم و مى توانستم جريان حفارى را تعقيب كنم، فقط اشيايى از دوره اسلامى به دست آمد ـ هم سفالهاى بسيار زيبا و هم سكه هاى طلا به تعداد زياد ـ به طورى كه معماى محلّ واقعى شهررى در زمان اشكانيان همچنان ناگشوده ماند».
1.سفرنامه بلوشر، ويپرت فون بلوشر، ترجمه كيكاووس جهاندارى، چاپ دوم، تهران، خوارزمى، ۱۳۶۹، ص ۲۴۱ـ۲۴۳.
