امام صادق علیه السلام
ـ في قولِهِ تَعالى : «كانُوا لا يَتَناهَونَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ... » ـ: أما إنَّهُم لَم يَكونوا يَدخُلونَ مَداخِلَهُم، و لا يَجلِسونَ مَجالِسَهُم، و لكِنْ كانوا إذا لَقُوهُم ضَحِكوا في وُجوهِهِم و أنِسوا بِهِم.
ـ درباره آيه «و از كار زشتى كه آن را مرتكب مى‌شدند يكديگر را باز نمى‌داشتند... » ـ فرمود: آنها اعمال گنهكاران را انجام نمى‌دادند و در مجالس و محافل آنها نمى‌نشستند، اما وقتى با آنها روبه رو مى‌شدند به صورتشان مى‌خنديدند و با ايشان گرم مى‌گرفتند.
تفسير العيّاشيّ : ج۱ ص۳۳۵ ح۱۶۱
حدیث:
وَ لَا يُحِبُّ اللَّهَ وَ لَا يُرَاقِبُهُ وَ لَا يَسْتَحْيِي مِنَ اللَّهِ وَ لَا يَذْكُرُه..
ترجمه:
(از نشانه های جاهل)خدا را دوست ندارد و از او حساب نبرد، و از خدا آزرم نكند و او را فراياد ندارد.
تحف العقول، ص ۱۹
