۱۰۹۷.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از سيّارى، از على بن عبداللّه روايت كرده است كه گفت: مردى او را سؤال كرد از قول خداى تعالى:«فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَاىَ فَلَا يَضِلُّ وَ لَا يَشْقَى»۱، يعنى:«پس، هر كه پيروى كند راهنمايى مرا، پس گمراه نشود و در شقاوت و رنج نيفتد». در جواب فرمود كه: «مراد، آن كسى است كه به امامان قائل باشد، و امر ايشان را پيروى كند، و از اطاعت ايشان در نگذرد».
۱۰۹۸.حسين بن محمد، از معلى بن محمد ، از احمد بن محمد بن عبداللّه روايت كرده و آن را مرفوع ساخته در قول خداى تعالى:«لَا أُقْسِمُ بِهَـذَا الْبَلَدِ * وَ أَنتَ حِلُّ بِهَـذَا الْبَلَدِ * وَ وَالِدٍ وَمَا وَلَدَ»۲، يعنى:«سوگند مى خورم به اين شهر (يعنى: مكه معظمه) و حال آن كه تو فرود آمده اى در اين شهر (يا حلالى در آن، كه احكام مُحْرِم بر تو جارى نيست، چنانچه در روز فتح مكه كشتن و اسير كردن بر او حلال بود. يا سوگند نمى خورم به آن و حال آن كه خون تو را در آن حلال مى دانند، و اذيت تو را روا مى دارند، و هيچ رعايت حرمت تو نمى كنند) و سوگند به پدر و آنچه زاد». و حضرت فرمود كه: «مراد، امير المؤمنين عليه السلام است و آنچه از او متولد شدند از امامان».
۱۰۹۹.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن اُورَمه، و محمد بن عبداللّه ، از على بن حسّان، از عبدالرحمان بن كثير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى:«وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا غَنِمْتُم مِّن شَىْ ءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى الْقُرْبَى»۳. حضرت فرمود كه:«ذى القربى، امير المؤمنين و ائمه عليهم السلام اند».
