۱۰۹۲.احمد بن ادريس، از محمد بن احمد، از يعقوب بن يزيد، از ابن محبوب، از محمد بن فُضيل، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عزّوجلّ:«يُوفُونَ بِالنَّذْرِ»^۱، يعنى:«وفا مى كنند به نذر»، كه حضرت فرمود: «يعنى: آن چنان نذرى كه بر ايشان گرفته شد در باب ولايت ما».

۱۰۹۳.محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، از حمّاد بن عيسى، از رِبعى بن عبداللّه ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى:«وَلَوْ أَنَّهُمْ أَقَامُواْ التَّوْرَةَ وَالْاءِنجِيلَ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِم مِّن رَّبِّهِمْ»^۲، يعنى:«و اگر آن كه ايشان به پا مى داشتند تورات و انجيل را و آنچه فرو فرستاده شد به سوى ايشان»، كه حضرت فرمود كه: «آن، ولايت است».

۱۰۹۴.حسين بن محمد اشعرى، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از مُثنّى، از زراره، از عبداللّه بن عَجْلان، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى:«قُل لَا أَسْـئلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى»^۳، حضرت فرمود كه:«قَربى، ائمه عليهم السلام اند».

۱۰۹۵.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از على بن اسباط، از على بن ابى حمزه، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عزّوجلّ:«وَ مَن يُطِعِ اللَّهَ في ولاية علي والائمة من بعده فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا»^۴، كه حضرت فرمود كه:«آيه، همچنين نازل شد». و ترجمه آن، چنانچه در روايت است اين است كه: «و هر كه فرمان برد خدا و رسول او را (كه محمد است) در باب ولايت على و امامان بعد از او، پس به حقيقت كه رستگار شده؛ رستگارى بزرگ».

۱۰۹۶.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از احمد بن نضر، از محمد بن مروان روايت كرده و آن را مرفوع ساخته به سوى ايشان در قول خداى عزّوجلّ:« «وَ مَا كَانَ لَكُمْ أَن تُؤْذُواْ رَسُولَ اللَّهِ»^۵ في علي والائمة «كَالَّذِينَ ءَاذَوْاْ مُوسَى فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا»^۶ ».
(و ممكن كه فى علّى و الائمة بيان تقدير و مراد باشد يا جزو آيه. و بر هر تقدير، ما قبل و ما بعد آن در قرآن متصل به يكديگر نيست، بلكه در موضعى از سوره احزاب چنين است كه: «وَ مَا كَانَ لَكُمْ أَن تُؤْذُواْ رَسُولَ اللَّهِ وَ لَا أَن تَنكِحُواْ أَزْوَ جَهُ مِن بَعْدِهِ أَبَدًا»^۷ تا آخر آيه، و بعد از چندين آيه، اين است كه: «يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَكُونُواْ كَالَّذِينَ ءَاذَوْاْ مُوسَى»^۸ ، تا آخر) و ترجمه آنچه در حديث است اين است كه: «و نرسد و نسزد شما را آن كه برنجانيد فرستاده خدا را در حق علّى و امامان؛ مانند آنان كه رنجانيدند موسى را. پس خدا او را پاك گردانيد از آنچه گفتند».

۱۰۹۲.أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ ، عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ يَزِيدَ ، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ ، عَنْ أَبِي الْحَسَنِ عليه السلام فِي قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ :«يُوفُونَ بِالنَّذْرِ» قال : «يُوفُونَ بِالنَّذْرِ الَّذِي أَخَذَ عَلَيْهِمْ مِنْ وَلَايَتِنَا» .

۱۰۹۳.مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسى ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ عَبْدِ اللّهِ ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام فِي قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ :«وَ لَوْ أَنَّهُمْ أَقامُوا التَّوْراةَ وَ الْاءِنْجِيلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ مِنْ رَبِّهِمْ»قَالَ :«الْوَلَايَةُ» .

۱۰۹۴.الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيُّ ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنِ الْوَشَّاءِ ، عَنْ مُثَنًّى ، عَنْ زُرَارَةَ ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ عَجْـلَانَ ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام فِي قَوْلِهِ تَعَالى :«قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى»قَالَ :«هُمُ الْأَئِمَّةُ عليهم السلام ».

۱۰۹۵.الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام فِي قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ :«وَ مَنْ يُطِعِ اللّهَ وَ رَسُولَهُ»فِي وَلَايَةِ عَلِيٍّ وَ الْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ «فَقَدْ فازَ فَوْزاً عَظِيماً» هكَذَا نَزَلَتْ» .

۱۰۹۶.الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ النَّضْرِ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مَرْوَانَ ، رَفَعَهُ إِلَيْهِمْ عليهم السلام فِي قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ : ««وَ ما كانَ لَكُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللّهِ»فِي عَلِيٍّ وَ الْأَئِمَّةِ «كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسى فَبَرَّأَهُ اللّهُ مِمّا قالُوا» » .