۱۱۹۲.محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از عبداللّه بن محمد ـ پسر برادر حمّاد كاتب ـ از حسين بن عبداللّه روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: رسول خدا، سيّد و مهتر فرزندان آدم بود؟ فرمود:«به خدا سوگند، كه آن حضرت، مهتر هر كسى بود كه خدا او را آفريد، و خدا، خلقى را نيافريد كه از محمد بهتر باشد».

۱۱۹۳.محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حَجّال، از حمّاد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه ذكر رسول خدا صلى الله عليه و آله در ميان آمد، آن حضرت فرمود كه:«امير المؤمنين عليه السلام فرمود: خدا، بنده اى را نيافريد كه از محمد صلى الله عليه و آله بهتر باشد».

۱۱۹۴.احمد بن ادريس، از حسين بن عبيداللّه ، از محمد بن عيسى و محمد بن عبداللّه ، از على بن حديد، از مُرازم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود:«خداى تبارك و تعالى فرمود كه: يا محمد، من تو را و على را آفريدم، در حالى كه نور و روحى بوديد بى تن، پيش از آن كه آسمان ها و زمين و عرش و درياى خود را بيافرينم. پس هميشه مرا تهليل و تمجيد مى نمودى (يعنى: به يگانگى و بزرگى ياد مى كردى. و احتمال دارد كه معنى اين باشد كه: آن روح ـ يعنى: روح تو و على ـ مرا تهليل و تمجيد مى نمود).
بعد از آن، روح هاى شما را جمع كردم و آن دو روح را يك روح گردانيدم. پس آن روح، مرا به بزرگى و پاكى و يگانگى ياد مى نمود، بعد از آن، آن را دو بخش كردم و دو روح گردانيدم و هر يك از آن دو روح را دو بخش كردم و هر روحى را دو روح كردم پس چهار روح به هم رسيد: يكى محمد، و يكى على، و حسن و حسين دو تا، بعد از آن فاطمه را آفريد از نورى كه او را ابتدا از آن فرمود، و روحى بود بى بدن، پس دست راست خود را به ما ماليد و نور آن جناب در ما روشن شد».

۱۱۹۵.احمد، از حسين، از محمد بن عبداللّه ، از محمد بن فُضيل، از ابوحمزه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«خدا به سوى محمد صلى الله عليه و آله وحى فرمود كه: يا محمد صلى الله عليه و آله من تو را آفريدم و تو هيچ نبودى و در تو از روح خويش دميدم، به جهت كرامتى از جانب من كه تو را به آن گرامى داشتم، در هنگامى كه براى تو فرمان بردارى را بر همه خلق خود واجب گردانيدم. پس هر كه تو را اطاعت كند، مرا اطاعت كرده، و هر كه تو را معصيت كند، مرا معصيت كرده. و همين را واجب گردانيدم در باب على و در حقّ فرزندان او، آنان كه ايشان را براى خود مخصوص ساختم از جمله آن فرزندان» (و مراد ائمّه هدى عليهم السلام اند).

۱۱۹۲.مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ مُحَمَّدِ ابْنِ أَخِي حَمَّادٍ الْكَاتِبِ ، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ ، قَالَ :قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام : كَانَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله سَيِّدَ وُلْدِ آدَمَ؟ فَقَالَ : «كَانَ وَ اللّهِ سَيِّدَ مَنْ خَلَقَ اللّهُ ؛ وَ مَا بَرَأَ اللّهُ بَرِيَّةً خَيْراً مِنْ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله » .

۱۱۹۳.مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنِ الْحَجَّالِ ، عَنْ حَمَّادٍ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام وَ ذَكَرَ رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله ، فَقَالَ :«قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام : مَا بَرَأَ اللّهُ نَسَمَةً خَيْراً مِنْ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله ».

۱۱۹۴.أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ ، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عُبَيْدِ اللّهِ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَدِيدٍ ، عَنْ مُرَازِمٍ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام ، قَالَ :«قَالَ اللّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالى : يَا مُحَمَّدُ ، إِنِّي خَلَقْتُكَ وَ عَلِيّاً نُوراً ـ يَعْنِي رُوحاً بِـلَا بَدَنٍ ـ قَبْلَ أَنْ أَخْلُقَ سَمَاوَاتِي وَ أَرْضِي وَ عَرْشِي وَ بَحْرِي ، فَلَمْ تَزَلْ تُهَلِّلُنِي وَ تُمَجِّدُنِي ، ثُمَّ جَمَعْتُ رُوحَيْكُمَا ، فَجَعَلْتُهُمَا وَاحِدَةً ، فَكَانَتْ تُمَجِّدُنِي وَ تُقَدِّسُنِي وَ تُهَلِّلُنِي ، ثُمَّ قَسَمْتُهَا ثِنْتَيْنِ ، وَ قَسَمْتُ الثِّنْتَيْنِ ثِنْتَيْنِ ، فَصَارَتْ أَرْبَعَةً : مُحَمَّدٌ وَاحِدٌ ، وَ عَلِيٌّ وَاحِدٌ ، وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ اثْنَانِ ؛ ثُمَّ خَلَقَ اللّهُ فَاطِمَةَ مِنْ نُورٍ ابْتَدَأَهَا رُوحاً بِـلَا بَدَنٍ ، ثُمَّ مَسَحَنَا بِيَمِينِهِ ، فَأَفْضى نُورَهُ فِينَا» .

۱۱۹۵.أَحْمَدُ ، عَنِ الْحُسَيْنِ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ ، قَالَ :سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عليه السلام يَقُولُ : «أَوْحَى اللّهُ تَعَالى إِلى مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله : يَا مُحَمَّدُ ، إِنِّي خَلَقْتُكَ وَ لَمْ تَكُ شَيْئاً ، وَ نَفَخْتُ فِيكَ مِنْ رُوحِي كَرَامَةً مِنِّي ، أَكْرَمْتُكَ بِهَا حِينَ أَوْجَبْتُ لَكَ الطَّاعَةَ عَلى خَلْقِي جَمِيعاً ، فَمَنْ أَطَاعَكَ ، فَقَدْ أَطَاعَنِي ؛ وَ مَنْ عَصَاكَ ، فَقَدْ عَصَانِي ، وَ أَوْجَبْتُ ذلِكَ فِي عَلِيٍّ وَ فِي نَسْلِهِ مِمَّنِ اخْتَصَصْتُهُ مِنْهُمْ لِنَفْسِي» .