4. ائمّه عليهم السلام ، گواهان خداى ـ عزّ و جلّ ـ بر مخلوقات اند

امام صادق عليه السلام درباره قول خداى ـ عزّ و جلّ ـ در آيه « «فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أُمَّة بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَـؤُلَاءِ شَهِيدًا » ؛ پس چگونه است زمانى كه از هر امّتى گواهى آوريم و تو را بر آنها گواه مى خواهيم؟»، فرمود:
تنها درباره امّت محمّد صلى الله عليه و آله نازل شده است. در هر قرنى، امامى از ما برايشان گواه و ناظر است و محمّد صلى الله عليه و آله ، گواه و ناظر بر ماست.
بريد عجلى مى گويد: از امام صادق عليه السلام درباره قول خداى ـ عزّ و جلّ ـ در آيه « «وَكَذَ لِكَ جَعَلْنَـكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَى النَّاسِ» ؛ و اين گونه شما را امّتى ميانه (عادل)، قرار داديم تا بر مردم، گواه باشيد»، پرسيدم، فرمود:
ما هستيم امّت ميانه و ماييم گواهان خدا بر خلقش و حجّت هاى او در زمين.
همچنين فضيل مى گويد: از امام صادق عليه السلام ، درباره قول خداى ـ عزّ و جلّ ـ در آيه: « «وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ » ؛ و هر گروهى را رهبرى است»، پرسيدم، فرمود:
هر امامى، رهبر است و در دورانى كه در ميان مردم است (رهبر مردم دوران خويش است).

5. ائمّه، نور خداى ـ عزّ و جلّ ـ هستند

ابوخالد كابلى مى گويد: از امام باقر عليه السلام درباره تفسير قول خداوند در آيه « «فَـ?امِنُواْ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِى أَنزَلْنَا» ؛ به خدا و رسولش و نورى كه فرستاده ايم، ايمان آوريد»، پرسيدم، فرمود:
اى ابا خالد! به خدا سوگند كه مقصود از نور، ائمّه از آل محمّد صلى الله عليه و آله هستند تا روز قيامت. به خدا كه ايشان، همان نور خدايند كه فرو فرستاده! به خدا كه ايشان، نور خدا در آسمان ها و زمين اند! به خدا اى ابا خالد! نور امام، در دل مؤمنان، از نور خورشيد تابان در روز، روشن تر است! به خدا كه ائمّه، دل هاى مؤمنان را منوّر مى سازند و خدا از هر كس بخواهد، نور ايشان را پنهان مى دارد. پس دل آنها تاريك مى گردد! به خدا اى ابا خالد! بنده اى ما را دوست ندارد و از ما پيروى نمى كند تا اين كه خدا قلبش را پاكيزه كرده باشد. و خدا قلب بنده اى را پاكيزه نمى كند تا اين كه با ما خالص شده باشد و آشتى كرده باشد (يكرنگ شده باشد). و چون با ما سازش كرد، خداوند از حساب سخت، نگاهش مى دارد و از هراس بزرگ روز قيامت، ايمنش مى سازد.