2. شناخت امام و مراجعه به او

كلينى در اين باب، رواياتى را نقل مى كند كه درباره ضرورت معرفت امام است و اين كه معرفت خداوند و پرستش او به طور تمام و كمال، با شناخت امام، تحقّق مى يابد و شناخت، وقتى كامل مى شود كه از دستورهاى امام پيروى شود. آن گاه در اين روايات، به آيه اى استشهاد مى شود. به عنوان نمونه، روايتى را از ابى ليلى نقل مى كند كه امام صادق عليه السلام فرمود:
خداى تبارك و تعالى، جز عمل صالح نمى پذيرد و جز ادا و شروط و پيمان ها را نمى پذيرد. كسى كه شرطش را با خداى ـ عزّ و جلّ ـ وفا كند و آنچه خدا را در پيمانش بيان كرده، به كار بندد، به آنچه نزد خداست، مى رسد و وعده خدا را كاملاً درمى يابد. خداى تبارك و تعالى، بندگانش را به راه هاى هدايت خبر داده و براى ايشان در آن راه ها، چراغ هاى بلندى قرار داده و به آنها خبر داده است كه چگونه راه را بپيمايند و فرمود: «إِنِّى لَغَفَّارٌ لِّمَن تَابَ وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ صَــلِحًا ثُمَّ اهْتَدَى » ؛ من آن را كه توبه كند و ايمان آورد و عمل صالح انجام دهد، سپس هدايت شود، مى آمرزم.
امام صادق عليه السلام ، درباره قول خداى ـ عزّ و جلّ ـ : « «وَمَن يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِىَ خَيْرًا كَثِيرًا» ؛ به هر كه حكمت دادند، خير بسيار دادند»، فرمود:
مراد از حكمت، اطاعت خدا و معرفت امام عليه السلام است.
اين تفسير، بيان مصداق است كه حكمت، اطاعت خدا و شناخت امام عليه السلام معرفى مى گردد.