10. ائمّه دوران، دو قسم اند

امام صادق عليه السلام فرمود:
ائمّه در كتاب خداى ـ عزّ و جلّ ـ دو دسته اند:
1. خداى تبارك و تعالى مى فرمايد: « «وَ جَعَلْنَـهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا» ؛ و آنها را امامانى قرار داديم كه به امر ما، هدايت كنند». ايشان نه به امر مردم، بلكه امر خدا را بر مردم، مقدّم مى دارند و حكم خدا را پيش از حكم مردم مى دانند.
2. باز خداوند ـ جلّ ثنائه ـ فرمود: « «وَ جَعَلْنَـهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ» ؛ آنها را امامانى قرار داديم كه به سوى دوزخ بخوانند». ايشان، امر مردم را بر امر خدا، مقدّم مى دارند و حكم مردم را پيش از حكم خدا مى دانند و بر خلاف آنچه در كتاب خداى ـ عزّ و جلّ ـ است، طبق هوس خويش رفتار مى كنند.
بر اين اساس، معيار امامت حق را امامى مى داند كه به حكم خدا دعوت مى كند و امام باطل را (يعنى امامى كه مردم را به سوى دوزخ مى راند) كسانى مى داند كه امر مردم را بر امر خدا، مقدّم مى داند و بر طبق هوا و هوس، عمل مى كند.

11. قرآن، به سوى امام، هدايت مى كند

حسن بن محبوب مى گويد: امام رضا عليه السلام ، درباره قول خداى ـ عزّ و جلّ ـ « «وَلِكُلٍّ جَعَلْنَا مَوَ لِىَ مِمَّا تَرَكَ الْوَ لِدَانِ وَالْأَقْرَبُونَ وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَـنُكُمْ» ؛ همه را در تركه پدران و مادران و خويشان، بستگانى قرار داده ايم و كسانى را كه با آنها دست بيعت يا پيمان داده ايد»، فرمود:
مقصود، ائمّه عليهم السلام هستند كه خداى ـ عزّ و جلّ ـ، پيمان شما را با ايشان بسته است.
امام صادق عليه السلام درباره قول خداى تعالى در آيه « «إِنَّ هَـذَا الْقُرْءَانَ يَهْدِى لِلَّتِى هِىَ أَقْوَمُ» ؛ همانا، اين قرآن، بدانچه استوارتر است، راهنمايى مى كند»، فرمود:
به سوى امام، راهنمايى مى كند.