مورّخ دانشمند هشام بن محمّد كلبى ( - 204 ق) است. او در كتاب الأصنام خود مىنويسد كه در روزگار جاهليّت، قريشيان بهدور خانه كعبه مىگشتند و عبارات آهنگين فوق را شعار مىدادند. (34: ص 21) پس، حمل بهصحّت اين افسانه مىتواند چنين باشد كه برخى مشركان قريش، كه عادت داشتند در ميان گفتار يا تلاوت پيامبر هياهو كنند، با شنيدن نام بتان خويش، آن عبارات را، كه با قافيه آيات نيز هماهنگ است، بهدنبال كلام حضرتش بر زبان رانده و گروهى از مستمعان را بهاشتباه انداختهاند. اين حادثه، بعدها دستاويز ملاحده و زنادقه شده، آن را با شاخ و برگ فراوان بهخورد مورّخان و محدّثان دادهاند.
علاوه بر چهار آيه پيشگفته، در دو آيه ديگر قرآن، اگرچه واژههاى مشتقّ از ريشه «ن س خ» بهكار نرفته، امّا مىتوان گفت بههمين موضوع نسخ اشاره شدهاست:
1 - (و اذا تُتلى عليهم آياتُنا بيّناتٍ قال الذين لايَرجون لِقاءَنَا ائْتِ بقرآنٍ غير هذا أو بَدِّلْه قل مايكون لى أن اُبَدِّلَه مِن تِلقاءِ نفْسى اِن أتَّبِعُ اِلّا مايوحى اِلَىّ ...) (يونس (۱۰) / ۱۵)
2 - (و اذا بَدَّلْنا آيةً مكانَ آيةٍ و اللَّهُ أعلمُ بما يُنَزِّلُ، قالوا اِنَّما أنت مُفتَرٍ بل اكثرهم لايَعلمون) (نحل (۱۶) / ۱۰۱)
در نخستين آيه فوق، بيان مىفرمايد كه منكران معاد، به انگيزه بهانهجوئى، از پيامبر، آوردن كتابى تازه يا دگرگون ساختن آياتى از قرآن را درخواست مىكنند. آنگاه، كلام خدا، تأكيد شديد بر اين نكته مىنمايد كه تغيير و تبديل كتاب و احكام الهى، هرگز در توان شخص پيامبر نيست بلكه شأن ويژه پروردگار قانونگزار مىباشد.
در دومين آيه نيز، مفهوم «نسخ» را با فعل «تبديل» ياد فرموده و آن را كار خداى بزرگ، و از خصائص نزول تدريجى قرآن، دانسته بيان مىدارد كه همان مردم، از روى نادانى، چون آيتى نسخ گردد رسول گرامى را مورد تهمت و مخالفت قرارمىدهند.