ـ يَستحي: به يک ياء و ماضي استحي، در لغت بني تميم بوده است و ابن کثيرآن را قرائت کرده است ۱.
العَفو ۲ به دو صورت خوانده ميشود:
ـ با نصب (قرائت جمهور) و منصوب به فعل محذوف که تقديرش «قل يُنفِقون العفو) است.
ـ با رفع که قرائت ابي عمرو است، به جهت حذف مبتدا ۳.
تمَسُّوهُنَّ ۴ به دو شکل خوانده شده است:
ـ تُماسّوهن؛ فعل مضارع «ماس). حمزه و کسائي و خلف اين گونه خواندهاند.
ـ تَمسُوهن؛ فعل مضارع «مس). بقيه قرّاء اينگونه قرائت کردهاند ۵.
موليها ۶ به دو صورت قرائت شده است:
موليها؛ قرائت جمهور علما که اسم فاعل است.
مولّاها؛ قرائت ابن عامر که اسم مفعول است ۷.
گاهي تنها نام فردي را که قرائتي خاص داشته است ميآورد تا مشخّص شود که قرائت او با قرائت مشهور متفاوت است. مانند:
إنّي اسکَنتُ ۸: قرائت نافع و ابن کثير و ابوعمر (إنّيَ أسکنتُ) است ۹.
يَقنَطُ ۱۰: ابوعامر و کسائي «يَقنِطُ» خواندهاند ۱۱.
و لايَخافُ ۱۲:نافع و عامر «فَلايَخاف» خواندهاند. ۱۳.
لَمُنَجّوهم ۱۴: حمزه، کسائي و خلف «لَمُنجوهُم» خواندهاند ۱۵.
نمونههاي ديگر: ج 1، ص 310: بقره / 116 ـ 118؛ ص 588: بقره / 196 ـ 197؛ ص 626: بقره / 218؛ ص 701: بقره / 229؛ ج 7، ص 149: رعد / 16؛ ص 290: ابراهيم / 42؛ ص 492: نحل / 71؛ ج 15، ص 472: انفطار / 9 ـ 19؛ ص 404: نازعات / 15 ـ 26.