الاعتقاد» شيخ صدوق و شيخ مفيد مىباشد. مؤلف محترم براى اين موضوع دو مثال زدهاند: شيخ مفيد روايت «ما منّا مسمومٌ اَوْ مقتول» را كه صدوق نقل كرده نمىپذيرد و نيز روايت «جعلت اجره مودتهم» را رد مىكند. اين دو مورد را مؤلف به عنوان نمونهاى از اختلاف دو مكتب قم و بغداد مطرح كرده است، اما اين دو مورد نياز به توضيحى به شرح زير دارد:
شيخ صدوق بحث غلو را پيش كشيده و گفته است كه يكى از اعتقادات غاليان اين بوده كه امامان نمىميرند. آنگاه پاسخ گفته است كه آنها اشتباه مىكنند و ما معتقديم كه پيامبر و امامان مىميرند؛ مؤيد اين اعتقاد هم عبارت است از حديث «ما منّا مسموم او مقتول». در واقع، آنچه صدوق بر آن تأكيد داشته، نفى اعتقاد به نمردن ائمه است. حال مرحوم مفيد اين روايت را نپذيرفته است و انتساب قطعى آن را قابل اثبات نمىداند. ولى اصل مطلب را كه نفى اعتقاد به نمردن ائمه است قبول مىكند. پس اين مطلب، معرف اختلاف در عقيده نيست، چرا كه اصلاً بحث صدوق چيز ديگرى است و خود او هم چندان تأكيد بر اين روايت ندارد. اختلاف اين دو تنها در پذيرش و عدم پذيرش يك حديث است.
نكته ديگر اينكه شيخ صدوق مىگويد به اعتبار آيه قرآن اجر رسالت پيامبر را مودت اهل بيت مىدانيم. مرحوم مفيد مىفرمايد اين جمله نياز به توضيح دارد. اجر از جانب خدا داده مىشود نه از جانب مردم؛پس معناى آيه اين است كه من اجر رسالتم را از خدا مىگيرم اما از شما مىخواهم كه اهل بيت من را دوست بداريد، يعنى عبارت «الّا المودّة فى القربى» يك استثناى منقطع است. پيامبر فرموده است كه من از شما چيزى نمىخواهم مگر فقط دوستى اهل بيتم را، و اين البته اجر پيامبر نيست.
تصورى كه گاهى مىشود، اين است كه بين اين دو مكتب، اختلافات اعتقادى