۲۹۳ كسى جز نبىّ مرسل و ملك مقرّب و مؤمنى كه قلبش براى ايمان شده است، تحمّل علم امامان‏عليهم السلام را ندارد. الف ب‏۷۶، ص‏۴۰۱/ ح‏۲ ۲۹۴ كسى جز نبىّ مرسل و ملك مقرّب و مؤمنى كه قلبش براى ايمان شده است، تحمّل علم امامان‏عليهم السلام را ندارد. الف ب‏۷۷، ص‏۴۰۱/ ح‏۳ ۲۹۵ كسى جز نبىّ مرسل و ملك مقرّب و مؤمنى كه قلبش براى ايمان شده است، تحمّل احاديث (علم) امامان‏عليهم السلام را ندارد. الف ب‏۷۷، ص‏۴۰۲-۴۰۱/ ح‏۴ ۲۹۶ علمى از علم خدا نزد امامان هست كه كسى جز نبىّ مرسل، ملك مقرّب و مؤمنى كه قلبش براى ايمان امتحان شده است، تحمّل آن را ندارد. الف ب‏۷۷، ص ۴۰۲/ ح‏۵ ۲۹۷ مردم بايد از امام بشنوند و اطاعت كنند. ج / ۳ ب‏۷۸، ص‏۴۰۵/ ح‏۱ ۲۹۸ مردم بايد از امام بشنوند و اطاعت كنند. ج / ۳ ب‏۷۸، ص‏۴۰۵/ ح‏۲ ۲۹۹ مردم اگر حقايق پس از مرگ را مى‏ديدند، از امام‏عليه السلام اطاعت مى‏كردند. ج / ۳ ب‏۷۸، ص‏۴۰۵/ ح‏۳ ۳۰۰ امام بر مردم، حقّ امر و نهى دارد و مردم بايد از او اطاعت كنند. ج / ۳ ب‏۷۸، ص‏۴۰۶/ ح‏۶ ۳۰۱ امام شيعيان خود را با توجّه به سوابقشان در عالم ارواح، مى‏شناسد. الف ب‏۷۹، ص‏۴۳۸/ ح‏۱ ۳۰۲ امام مؤمن را از كافر باز مى‏شناسد و به حقيقت ايمان و كفر او علم دارد. الف ب‏۷۹، ص‏۴۳۸/ ح‏۲ ۳۰۳ امام افراد را مى‏شناسد و با توجّه به همين شناخت، پاسخ مناسب با حال هر شخص را مى‏دهد و اگر صداى شخصى را از پشت ديوار بشنود، او را مى‏شناسد. امام متوسّم است و اگر با كسى سخن بگويد، مى‏داند كه او سعادتمند است يا شقاوتمند. الف ب‏۷۹، ص‏۴۳۹-۴۳۸/ ح‏۳