اوست. اين رابطه، بر اساس معرفت صحيح از استحكام خاصّى برخوردار و بر اعمال عبادىِ فردى و اجتماعى انسان، تأثير بهسزايى مىگذارد. به دنبال اين معرفت، رفتارهايى از او خواسته شده است؛ چرا كه نتيجه آن معرفت صحيح، بروز حالات درونى و خلق و خوى بسيار پسنديده است. معرفت خدا، به فرمايش معصومين عليهم السلام نورى در تاريكى و نيروى هر ناتوانى و شفاى هر بيمارى است. (12: ج 8، ص 247)
اين تعبيراتِ مكتب انسانساز و نجاتبخش بشريّت، اين گونه به ما شناخت مىدهد كه خداىِ معتَقد ما بسيار رحمن و رحيم است و بندگان خصوصا مؤمنين را بسيار دوست مىدارد. (14: ج 69، ص 331) هر چه آدمى به او نزديكتر شود، از فيوضات رحمانيّتش، فراوان بهرهمندش مىسازد و آن گاه كه بنده سر بر آستان فرمانبرى او نهد، محبّت ويژهاش شامل حال او مىشود و خدا جانش را با يقين، نيرو مىبخشد (همان: ج 100، ص 26) و مايه كمال و رشد را به او الهام مىكند (همان) و قلبى سليم و خويى خوش و حركتى بر اساس اعتدال را رزق و روزى او مىفرمايد (1: ص 67، ش 895) و جامه عفّت بر او مىپوشاند (4: ص 278) و خلاصه، او را به صفات نيك اخلاقى و سلامت نفس مزيّن مىگرداند و به پاداش فرمانبرى و اطاعت بنده، خدا انيس و مونس او مىشود تا آنجا كه وى از هر رفيق و انيسى، بىنياز مىگردد. (1: ص 82، ش 1288)
اين خداى مهربان ودود از سر مصلحت و حكمت، مقدّراتى را براى بندهاش پى مىريزد و به اجرا در مىآورد كه برخى مسرّت بخش و برخى كراهتآور است؛ ولى در آنچه خدا براى بندهاش خواسته، يقينا مصلحت او و نهايتا خير اوست، چنان كه قرآن مىفرمايد: وَ عَسَى أنْ تَكْرَهُوا شَيْئا وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسَى أنْ تُحِبُّوا شيئا و هو شَرٌّ لَكُمْ و اللّهُ يَعْلَمُ و أنْتُمْ لاتَعْلَمُونَ (بقره (2) / 216) اينجاست كه بنده مؤمن و وارسته به خدا اعتماد مىكند؛ كارش را به او وامىگذارد و مىداند كه در هر قضاى الاهى خيرى