فرمايش امام صادق عليه السلام وجود دارد كه به طور حتم، رهنمودى است براى انسان دستپرورده اين مكتب كه تا چه اندازه در جهت خودشناسى و سپس اتّخاذ تصميمات بسيار جدّى و ارزشمند و به كارگيرى اين مهمّات، بايد سرمايهگذارى كند.
به نظر مىرسد، از مهمترين سفارشها، معرفت و شناسايى انسان نسبت به خودش است؛ چنان كه اميرالمؤمنين على عليه السلام مىفرمايد: به خويشتن نادان مباش، زيرا كسى كه خود را نشناسد، هيچ چيز را نمىشناسد. (1: ص 233، ش 4665) معصومين عليهم السلام خودشناسى را تا آنجا مهم مىدانند كه آن را وسيله نجات از گمراهى و تاريكيها معرّفى كردهاند. (همان: ص 233، ش 4664) براى انجام اين مهم، انسان پاىبند يك مكتب فكرى، نيازمند تفكّر و تعقّل و انديشه كردن است. (همان: ص 57، ش 574) آن گاه كه به گوهر خودشناسى دست پيدا مىكند، نيازهايش، قدرتهايش، قدر و اندازهاش را شناخته (همان: ص 233، ش 4657؛ 14: ج 75، ص 6) مىيابد كه ايمان به قدرت لايزالى ـ كه برطرف كننده همه نيازهاى او و بالا برنده او به سوى كمال و رشد است ـ لازم و ضرورى مىباشد.
لذا انسان سالم به پروردگارش، ايمان و باور عميق دارد؛ ايمان به همان خدايى كه در صفحات قبل معرّفى گرديد. از ايمان راستين چنين انسانى نسبت به چنان خدايى، مكتب عالى قدر اسلام نتايج بسيار گهربارى را وعده مىدهد؛ از جمله اينكه: انسانِ با ايمان واقعى، يعنى مؤمن راستين، ايمانش در صبر و گذشت، شكر، انفاق در نادارى، انصاف در مورد خود، فهم در دين، برنامهريزى درست در اقتصاد و معيشت، صبر در گرفتاريها و مصائب، ظرفيت و سعه صدر، تفكّر، نرمخويى و مهربانى، با اراده و مصمّم بودن، شجاعت، بصيرت و عبرت، جلوهگر شود. (14: ج 66، ص 410؛ ج 74، ص 177؛ ج 78: ص 239)
او چون صابر است، سه علامت بارز دارد: تنبل نيست، افسرده و دلتنگ