و يك جنبش علمى و فرهنگى نوپديد، مىتوانست آن فضاى جامد و راكد را درهم بشكند و به بازگشايى آفاق ذهنى و فكرى مسلمانان بيانجامد. بدين ترتيب در كوير حيرتِ انديشهسوز آن دوران، اين سيّد ساجدان و زينت عابدان، امام على بنالحسين عليه السلام بود، كه نقشه رهايى از سلطه سنگين و ظالمانه فكرى و فرهنگى امويان را طراحى و با تأسيس و ايجاد مدرسه علمى، فرهنگى و دينى عظيمى، آن حركت علمى ـ دينى شگفت را پايهگذارى فرمودند.
اين چنين حركتى و صدور چنين كتابى، همگان را بر آن داشت تا در حراست از آن بكوشند. حضرت صادق عليه السلام تلاش در راه حفظ و صيانت از صحيفه سجّاديّه را از فرزند خود خواست و در هنگام تحويل صحيفه به محمّد و ابراهيم از آنان پيمان گرفت كه آن را از مدينه خارج نكنند، چرا كه فتنهها در پيش است. ۱ زيد بن على بن الحسين عليهم السلام نيز به فرزندش يحيى، دستور به حفظ و حراست از صحيفه را داده بود. از اين رو عالمان بىشمارى در طول تاريخ تشيّع، با تبعيّت از ائمّه اطهار عليهم السلام و اعاظم مذهب، بر حفظ و حراست و استنساخ و تكثير نسخ صحيفه سجّاديّه و همچنين دقّتنظر و تأمّل و شرح و تفسير اين كتاب ارزشمند، شخصاً اهتمام ورزيدهاند. ۲
جاى آن دارد كه انديشمندان شيعى، با نگاهى ديگر به اين كتاب ارزشمند، قدمهاى بلندى در احياى مجدّد آن بردارند، فرمان امام صادق عليه السلام بر حفظ و حراست از صحيفه را خطاب به خود دانند و خلأهاى موجود را هر چه سريعتر از ميان بردارند تا اين كتاب از خطر انزوا و گوشهگيرى در امان بماند، و به بوته فراموشى سپرده نشود.
در اين مسير، پيشنهادات زير به عنوان بايستههايى در باب صحيفه سجّاديه، مطرح مىگردد.
1.ـ «... فقال: لا تخرجا بهذا الصحيفة من مدينة...» (سند صحيفه).
2.ـ براى نمونه بنگريد: بحارالانوار، ج ۱۰۷، صص ۲۱۳ ـ ۲۱۱ و نيز ج ۱۰۸، ص ۱۳۲.