قرآن كريم و لسان ائمه معصومين عليهم السلام وارد شده است. اكنون به يك سلسله تقسيمات كه در اصطلاح علماء آمده است اشاره مىكنيم:
1 ـ 1 ـ صفات ثبوتيه و صفات سلبيه.
مقصود از صفات ثبوتيه، صفاتى است كه حق تعالى را به آنها مىتوان وصف كرد مانند عالم، قادر، حىّ، حكيم، عزيز و ... . صفات سلبيه يعنى صفاتى كه از خداى متعال سلب مىگردد و نمىتوان خدا را به آنها توصيف كرد، مانند: مركّب، جسم، مرئى، جوهر، عرض و ...
1 ـ 2 ـ صفات جماليّه و جلاليه
در اينجا دو اصطلاح مطرح است:
اصطلاح اول اينكه صفات جماليه همان صفات ثبوتيه است و صفات جلاليه همان صفات سلبيه است.
اصطلاح دوم اينكه صفات ثبوتيه را به جماليه و جلاليه تقسيم مىكنند. بر اين اساس، صفاتى را كه بر لطف و رحمت دلالت مىكند ـ مانند رحيم، كريم، غفار ـ صفات جماليه ناميده مىشود. امّا آنچه بر قهر و غضب دلالت مىكند ـ مانند قهّار، منتقم ـ صفات جلاليه ناميده مىشود.
1 ـ 3 ـ صفات ذات و صفات فعل
صفاتـى كه از ذات حـق تعالى انفكاك نداشتـه و هميشه حـق جـل جلاله به آن متصف بوده است ـ مانند عليم، قدير، حىّ ـ صفات ذات ناميده مىشود، خواه آنكه هيچ تعلق و ارتباطى به ماسوى الله نداشته باشد مانند حىّ كه حقيقيه محضه ناميده شده است، يا ارتباط آن با ماسوى مفروض است مانند علم كه معلومى دارد و حقيقيه ذات اضافه موسوم گرديده است.
امّا آنچه از ذات خدا انفكاك دارد و از آفريدگان براى حق تعالى اعتبار مىشود ـ مانند