همانى است كه در نسخههاى پيشين بود. يعنى كاغذ فرنگى و خطّ نستعليقِ متوسّط.
اين كتاب نيز با مقدمهاى منظوم (ص 1 و 2 و3 ) آغاز مىشود، آنگاه به ترتيب ابتدا كلمهاى از كلمات اميرالمؤمنين عليه السلام مىآيد، مانند: ايمانُ المَرء يُعْرَفُ بِاَيْمانِه. آنگاه ترجمه آن به تركى، فارسى و فرانسه مىآيد. و در آخر ترجمه منظوم آن به فارسى ذكر مىشود. البتّه در حاشيه هم لغات فرانسه با برابر آن به فارسى آورده شده است. كلمات حضرتش عليه السلام به ترتيب حروف الفباست، يعنى از باب الالف آغاز گشته (ص 3)، و باب الياء ختم شده است. (ص154-150). در آخر نيز خاتمهاى منظوم دارد در قالب قصيده. تاريخ اتمام، دهم شوال سال هزار و سيصد و سى و هفت قمرى است، در عهد احمدشاه قاجار و وزارت وثوق الدوله:
شاه احمد با وثوق الدوله خوشدر شهى و در وزارت پايَدا
نقدا اتمامش بتاريخ آورددهم شوال و سال هجريا
الف و سيصد سى و هفت برج الاسدهفده از سرطان... !
دولتِ حق داده پاينده بُوَدشكرها عنواننگار آرد بجا
از مقدمه منظوم نسخه اخير حاصل مىشود كه:
1 ـ ناظم، نظامى بوده است و ترك زبان. و در اين زمان (1337 هـ . ق) ايّام كهولت را مىگذرانده است.
چاكر ديرين لشكر اين زماناز اميرالمؤمنين نيكو قصار
ترجمه عرضه كند در سه زبانترك و خرس و از فرانسه خواستار
چون من المهد الى اللحد آمدهگاه پيرى هم بپوشد اين دثار
هر خطايى رفته، آريدش صحيحزآنكه از پيران نه عيب آمد عثار
(ص 3)
2 ـ با توجّه به پيرى ناظم در سال 1337 هـ . ق. بعيد نيست كه در سال 1342 هـ . ق در اثناىِ نظم صحيفه از دارِ دنيا رفته و لذا كار ناتمام مانده باشد.