كشف اسرار المفصّل و المنهاج الجلى فى شرح جمل الزّجاج و الطّراز المتضمّن لأسرار البلاغة و علوم حقائق الإعجاز ياد كرده است (نگر: 1 / 51)
يَحيىبنحمزه كه در توضيح بيشترينهى فقرههاىِ نهجالبلاغه كوتاهِ سخنى پيشه مىسازد، در گزارشِ گُزينْ گفتارِ نامبردارى كه امام عليه السلام در آن به معرّفىِ «شاعرترينِ شاعران» و چون و چندِ آن مىپردازند، دامنِ سخن را بسى مىگسترانَد، و رهوارِ قلم را در پهنهى «سُخَنْ سَنجى» و به ميانِ آوردنِ گواههاىِ شعرى و گفتآورد از سُخَنْ سَنْجان، يَلِه وار مىتازانَد. (نگر: 6 / 3060ـ 3069) ؛ و اين نيست جُز از سرِ دلبستگى و توغّلِ او در اين شاخه.
الدّيباج الوَضى شرحِ نهجالبلاغه است، و شرحِ نهجالبلاغه از تاريخ و كلام تهى نتواند بود؛ چُنان كه يَحيىبنِحمزه نيز در پارهاى از موارد (مانند بحث از توبهى عايشه: 3 / 1262ـ 1264) بدان سوى عطفِ عنان كرده است؛ ليك دلبستگىِ غالبِ او أدبيّات است، يا دستِ كم در اين شرح، چُنين به نظر مىرسد.
* * *
الدّيباج الوَضى را، خالدبنِقاسمبنِمحمّد المتوكّل، تحتِ إشرافِ پژوهندهى نامىِ ميراثِ زيديّه، عبدالسّلامبنعبّاس الوجيه، پژوهيده و ويراسته و آمادهى نشر ساخته است. پايهى اين پژوهش، دو دستنوشت از الدّيباج الوضى بوده. يك دستنوشت نيز به عنوان منبعِ كمكى موردِ استفاده قرار گرفته است. (تفصيل را، نگر: 1 / 69ـ 87)
تحقيق و طبع و تجليدِ كتاب، بَر سَرِ هم، نمودارِ جديّت و اعتنايى است كه زيديان در كارِ چاپ و نشرِ ميراثِ خويش كردهاند. البتّه از خامى نيز پيراسته نيست. نمونهى آن، در ضبطِ نص، ضبطِ «مشائخ» (1/ 46) استـ به همزهـ، به جاىِ «مشايخ» ـ به ياءـ كه معالأسّف غلطِ شايعى است و در چاپِ نگارشهاىِ عربى بسيار به چشم مىخورد. نمونهى ديگر، در پژوهشنامهى مُصَحِّح، معرّفىِ شِفاىِ ابنسينا به عنوان كتابى در دانشِ پزشكى است كه دو بار نيز بر قلمِ پژوهنده جارى گرديده!! (نگر: 1 / 44 و 149)
ناشرِ كتاب هم آنجا (نگر: 1 / 8 و 9) كه نويسندهى الدّيباج الوضى را از