خداوند سبحان در آيه ديگر مىفرمايد:
«فَاذكُرُونِي أَذكُرْكُمْ»۱«ياد كنيد مرا تا ياد كنم شما را»
ياد خدا نسبت به بندگان، چيزى جز لطف، كرم، فضل، احسان، ازدياد نعمت معرفت و تقرب به سوى خدا نيست. ياد كردن بندگان خدا نيز وقتى صورت مىگيرد كه خداى تعالى خود را به معرفت ابتدايى شناسانده باشد.
خداوند در سوره حمد نيز به بندگانش مىآموزد كه در هر درجه و مرتبهاى از معرفت باشند، باز هم از خداى سبحان هدايت و معرفت بخواهند:
«اِهْدِنا الصِراطَ المُستَقِـيم»«ما را به راه راست هدايت كن.»
امام رضا عليه السلام در تفسير آيه شريفه مىفرمايد:
««اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ»اسْتِرْشَادٌ لِاَدَبِهِ، وَ اعْتِصَامٌ بِحَبْلِهِ، وَ اسْتِزَادَةٌ فِي الْمَعْرِفَةِ بِرَبِّهِ وَ بِعَظَمَتِهِ وَ كِبْرِيَائِه»۲««ما را به راه راست هدايت كن»به معناى طلب آداب او، چنگ زدن به رشتهى استوار الهى، طلب فزونى معرفت پروردگار و عظمت و بزرگى اوست.»
پس مؤمنان در هر درجهاى از ايمان و معرفت باشند، هميشه از خداوند متعال، فزونى معرفت و ادب حضور در محضرش را طلب مىكنند.
بدين ترتيب روشن شد كه امر معرفت در هر درجه و مرتبهاى كه باشد، فعل خداوند سبحان است، با اين تفاوت كه در مرتبه اوّل هيچگونه لزومى به خداوند سبحان نمىباشد. ولى در مراتب بعد، اگر بنده تسليم شد و شكر نعمت معرفت را به جا آورد، خداوند تعالى درجهى آنان را مىافزايد، چون به بندگانش وعده داده است كه اگر تسليم شويد، به معرفتتان افزوده خواهد شد.
5ـ رواياتِ به ظاهر معارض
همه آيات و روايات ياد شده دلالت دارند كه معرفت خداوند سبحان، فعل
1.بقره / ۱۵۲.
2.عيون اخبار الرّضا عليه السلام ۲ / ۱۰۷.