رسيدن به قدرت نبوده است.نويسنده براى اثبات ادّعاى خويش درباره اينكه شيعه در ابتدا يك مكتب عقيدتى سازمان يافته نبوده و در اوايل قرن دوم، همزمان با ساير مكاتب فقهى بهتدريج، به صورت يك مكتب حقوقى متمايز درآمده، در پاورقى صفحه 31 به دو حديث از امام صادق عليه السلام با مضمون مشابه، از كتاب رجال كشّى و تفسير عيّاشى اشاره مىكند:
«كانت الشيعة قبل أن يكون أبوجعفر و هم لايعرفون مناسك حجّهم و لا حلالهم و لا حرامهم؛ حتّى كان أبوجعفر، فحجّ لهم و بيّن مناسك حجّهم و حلالهم حتّى استغنوا عن الناس و صار الناس يتعلّمون منهم بعد ما كانوا يتعلمون عن الناس.»
مضمون هر دو حديث (حديث كشّى عيناً در كافى ج 2 ص 19 آمده است) اين است كه شيعيان تا قبل از امام باقر عليه السلام احكام فقهى خود را نمىدانستند و ناگزير به مذهب رسمى (الناس) روى مى آوردند (زيرا عمل به احكام تكليفى واجب است)؛ امّا پس از آنكه امام باقر عليه السلام مناسك صحيح حج و حلال و حرام را براى آنها بيان فرمود، ايشان از ساير مردم بىنياز شدند و پس از آن، مردم (پيروان مذهب رسمى) بودند كه احكام صحيح را از شيعيان فرا مىگرفتند. به اين ترتيب، نويسنده نتيجهگيرى كرده كه مكتب تشيّع از زمان امام باقر عليه السلام به عنوان يك مكتب حقوقى و فقهى ممتاز از ساير مسلمانان درآمد.
مىگوييم: در تحليل تاريخ بايد شرايط آن دوران را در نظر گرفت و سپس بر پايه مجموعه دادهها و شواهد متقن، نظريّه قابل دفاعى ارائه كرد. در همين حديث مورد استشهاد مؤلّف، امام صادق عليه السلام بر اهمّيّت معرفت امام براى رسيدن به معرفت دينى تأكيد كنند و به سير تاريخى امّت اسلامى بعد از رحلت رسول صلى الله عليه و آله تا زمان امام باقر عليه السلام اشاره مىكنند. تاريخ طبرى گزارش مىدهد كه از زمان خلافت معاويه،