1ـ3ـ2) نيز از فربرى نقل شده است كه گفت: «رسول خدا را در خواب ديدم. فرمود: به كجا مىروى؟ عرض كردم: پيش محمّدبن اسماعيل بخارى. فرمود: سلام مرا به او برسان. (18: ج 2، ص 10)
علاوه بر اينها، عالمان اهل تسنّن به دفعات رؤياها و مكاشفههاى عجيب و غريبى درباره شخص بخارى و صحيح او در كتابهاى خود نقل كردهاند. نقل اين گونه عجايب، نزد عالمان و خردورزان، موجب هيچ گونه حجّيّت و اعتبارى براى صحيح بخارى (يا هر كتاب ديگرى) نخواهد بود و خصوصا در مقام تعارض ادلّه، قابل استناد نيستند؛ اگر چه تأثير اين گونه حكايتها بر روى عوام و جذب و افزايش سرسپردگى آنان قابل انكار نيست.
1ـ3ـ3) در اين ميان، ادّعاى جمالالدين قاسمى ـ آن هم در كتاب «قواعد التحديث» ـ جالب توجّه است. قاسمى گويد: «صحيح بخارى عِدل و همسنگ قرآن است كه اگر اين كتاب در زمان شيوع طاعون، در خانهاى خوانده شود، اهل آن خانه از مرض طاعون در امان خواهند بود. هر كس با هر نيتى آن را ختم كند... و اگر در سفر دريا همراه مسافر باشد، كشتى غرق نخواهد شد»! (29: ص 250)
1ـ3ـ4) در مقدّمات شروح مختلف بر صحيح بخارى نيز ادّعاهاى عجيب و داستانهايى شگفتانگيز از كرامات بخارى آوردهاند. در مقدّمه فتح البارى پس از ذكر برخى از اين دعاوى، سخن عجيبى مىگويد: «...از فضائل و كرامات او (بخارى)، در زمان حيات و پس از مرگ، مطالبى ذكر شده كه همانند آن براى انبياء و مقرّبان [ درگاه الاهى] به ثبوت نرسيده است.» (3: ج 1، مقدّمه)
همچنين كرمانى، در مقدّمه شرح خود بر صحيح بخارى آورده است:
«..و چون از دنيا رفت و او را دفن كردند، نسيم عطرآگين عجيبى از خاك مزارش برخاست؛ از مُشك خوشبوتر! و هالهاى سپيدگون، در آسمان بر فراز قبرش آشكار گشت، و مردمان خاك قبر او را براى تبرّك بر مىگرفتند... و نگاهبانان قبر، توان