تاريخ: پنج شنبه 1395/10/9

کافی، مهم ترین کتاب حدیثی شیعه است، برخی از احادیث این بوستان معنوی، گلچین و سند و متن آنها تبیین، و ارائه شده است

جلسه 29 کافی خوانی

حدیث :

۳۵۹۸/ ۱. عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَدِيدٍ، عَنْ مُرَازِمٍ، قَالَ:

قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ: «عَلَيْكُمْ بِالصَّلَاةِ فِي الْمَسَاجِدِ، وَ حُسْنِ الْجِوَارِ لِلنَّاسِ، وَ إِقَامَةِ الشَّهَادَةِ، وَ حُضُورِ الْجَنَائِزِ؛ إِنَّهُ لَابُدَّ لَكُمْ مِنَ النَّاسِ، إِنَّ أَحَداً لَايَسْتَغْنِي عَنِ النَّاسِ حَيَاتَهُ، وَ النَّاسُ لَابُدَّ لِبَعْضِهِمْ مِنْ بَعْضٍ».

ترجمه :

مرازم گويد: حضرت صادق عليه السلام فرمود: بر شما باد بنماز در مسجدها، و به نيكى به همسايگان، و اداى شهادت، و حاضر شدن در تشييع جنازه‏ها، زيرا شما ناچاريد از زيستن با مردم، و براستى كسى نيست كه تا زنده است از مردم بى‏نياز باشد و ناچار مردم بايد با همديگر سازش داشته باشند.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص ۶۷۹

حدیث :

۳۶۰۱/ ۴. مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى‏، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ وَهْبٍ، قَالَ‏:

قُلْتُ لَهُ: كَيْفَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَصْنَعَ فِيمَا بَيْنَنَا وَ بَيْنَ قَوْمِنَا، وَ بَيْنَ خُلَطَائِنَا مِنَ النَّاسِ مِمَّنْ لَيْسُوا عَلى‏ أَمْرِنَا؟ قَالَ: «تَنْظُرُونَ إِلى‏ أَئِمَّتِكُمُ الَّذِينَ تَقْتَدُونَ بِهِمْ، فَتَصْنَعُونَ مَا يَصْنَعُونَ؛ فَوَ اللَّهِ، إِنَّهُمْ لَيَعُودُونَ مَرْضَاهُمْ، وَ يَشْهَدُونَ جَنَائِزَهُمْ، وَ يُقِيمُونَ الشَّهَادَةَ لَهُمْ وَ عَلَيْهِمْ، وَ يُؤَدُّونَ الْأَمَانَةَ إِلَيْهِمْ».

ترجمه :

معاوية بن وهب گويد: بحضرت عرضكردم: چگونه شايسته است براى ما كه با قوم خود (يعنى شيعيان) و مردمانى كه با ما آميزش دارند و شيعه نيستند رفتار كنيم؟ فرمود: نگاه كنيد به پيشوايان خود آنان كه از آنها پيروى كنيد و هر طور آنها رفتار كنند شما نيز همان طور رفتار كنيد، بخدا سوگند آنها عيادت بيمارانشان را ميكنند، و بر سر جنازه‏هاشان حاضر گردند و بسود و زيان آنها گواهى دهند و امانتهاى آنها را بآنها رد كنند.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص ۶۸۰

حدیث :

۳۶۰۵/ ۳. عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ‏ فِي قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «إِنَّا نَراكَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ‏» قَالَ: «كَانَ يُوَسِّعُ الْمَجْلِسَ، وَ يَسْتَقْرِضُ لِلْمُحْتَاجِ، وَ يُعِينُ الضَّعِيفَ».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام در تفسير گفتار خداى عز و جل (كه در باره يوسف عليه السلام فرمايد:) «ما ترا از نيكوكاران دانيم» (سوره يوسف آيه ۳۶) فرمود: براى واردين جا باز ميكرد، و به نيازمندان وام ميداد، و به ناتوانان كمك ميكرد.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص ۶۸۳

حدیث :

۳۶۰۶/ ۴. مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى‏، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ عَلَاءِ بْنِ الْفُضَيْلِ:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ يَقُولُ: عَظِّمُوا أَصْحَابَكُمْ وَ وَقِّرُوهُمْ، وَ لَايَتَهَجَّمْ بَعْضُكُمْ عَلى‏ بَعْضٍ، وَ لَاتَضَارُّوا، وَ لَاتَحَاسَدُوا، وَ إِيَّاكُمْ وَ الْبُخْلَ، كُونُوا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام‏ فرمود عليه السلام: كه امام باقر عليه السلام ميفرمود: ياران خود را بزرگ شماريد و احترامشان كنيد و برخى از شما بر برخى ديگر هجوم نبريد، و بهم زيان نزنيد و بر هم حسد نورزيد و از بخل بپرهيزيد تا از بندگان با اخلاص [و شايسته‏] خدا باشيد.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص ۶۸۳

حدیث :

۳۶۰۷/ ۵. مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى‏، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى‏، عَنِ الْحَجَّالِ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي يَزِيدَ وَ ثَعْلَبَةَ وَ عَلِيِّ بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ بَعْضِ مَنْ رَوَاهُ:

عَنْ أَحَدِهِمَا عَلَيْهِمَا السَّلَامُ، قَالَ: «الِانْقِبَاضُ مِنَ النَّاسِ مَكْسَبَةٌ لِلْعَدَاوَةِ».

ترجمه :

برخى از راويان از يكى دو امام باقر و صادق عليهما السلام حديث كرده‏اند كه فرمود:

ترشروئى بمردم دشمنى ببار آرد.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص ۶۸۴

حدیث :

۳۶۱۲/ ۵. عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ:

رَفَعَهُ إِلى‏ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «أَحَبُّ إِخْوَانِي إِلَيَّ مَنْ أَهْدى‏ إِلَيَّ عُيُوبِي».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام فرمود: محبوبترين برادرانم نزد من كسى است كه عيبهاى مرا پيش من هديه آورد (و آنها را بمن گوشزد كند).

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص ۷۸۷

حدیث :

۳۶۱۳/ ۶. عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ الدِّهْقَانِ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عَائِذٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ الْحَلَبِيِّ:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «لَا تَكُونُ الصَّدَاقَةُ إِلَّا بِحُدُودِهَا؛ فَمَنْ كَانَتْ فِيهِ هذِهِ الْحُدُودُ أَوْ شَيْ‏ءٌ مِنْهَا، فَانْسُبْهُ إِلَى الصَّدَاقَةِ؛ وَ مَنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ شَيْ‏ءٌ مِنْهَا، فَلَا تَنْسُبْهُ إِلى‏ شَيْ‏ءٍ مِنَ الصَّدَاقَةِ؛ فَأَوَّلُهَا: أَنْ تَكُونَ سَرِيرَتُهُ وَ عَلَانِيَتُهُ لَكَ وَاحِدَةً؛ وَ الثَّانِيَةُ: أَنْ يَرى‏ زَيْنَكَ زَيْنَهُ، وَ شَيْنَكَ شَيْنَهُ؛ وَ الثَّالِثَةُ: أَنْ لَاتُغَيِّرَهُ عَلَيْكَ وِلَايَةٌ وَ لَا مَالٌ؛ وَ الرَّابِعَةُ: أَنْ لَايَمْنَعَكَ شَيْئاً تَنَالُهُ مَقْدُرَتُهُ؛ وَ الْخَامِسَةُ- وَ هِيَ تَجْمَعُ هذِهِ الْخِصَالَ-: أَنْ لَايُسْلِمَكَ عِنْدَ النَّكَبَاتِ».

ترجمه :

و نيز فرمود عليه السلام: دوستى از روى راستى و درستى نباشد جز با شرائط آن پس هر كه در او آن شرائط يا پاره‏اى از آنها باشد او را اهل چنين دوستى بدان و كسى كه چيزى از آن شرائط در او نباشد او را باين گونه دوستى نسبت مده.

اولش اينكه نهان و عيانش براى تو يكسان باشد.

دوم اينكه زيب و زينت تو را زينت خود داند، و زشتى تو را زشتى خود شمرد.

سوم اينكه رياست و دارائى حالش را نسبت بتو تغيير ندهد.

چهارم اينكه از آنچه توانائى دارد نسبت بتو دريغ نكند.

پنجم- كه همه اين خصلت‏ها را در بردارد- اينكه هنگام بيچارگى و پيش آمدهاى ناگوار تو را رها نكند.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص ۶۸۷

  • جلسه 29 کافی خوانی (دانلود)