تاريخ: پنج شنبه 1395/10/30

کافی، مهم ترین کتاب حدیثی شیعه است، برخی از احادیث این بوستان معنوی، گلچین و سند و متن آنها تبیین، و ارائه شده است

جلسه 32 کافی خوانی

حدیث :

۳۶۷۹/ ۱. مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى‏، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى‏، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ النَّضْرِ بْنِ سُوَيْدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ سُلَيْمَانَ، عَنْ جَرَّاحٍ الْمَدَائِنِيِّ، قَالَ:

قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ: «لِلْمُسْلِمِ عَلى‏ أَخِيهِ مِنَ الْحَقِّ: أَنْ يُسَلِّمَ عَلَيْهِ إِذَا لَقِيَهُ؛ وَ يَعُودَهُ إِذَا مَرِضَ؛ وَ يَنْصَحَ لَهُ إِذَا غَابَ؛ وَ يُسَمِّتَهُ إِذَا عَطَسَ يَقُولُ: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لَاشَرِيكَ لَهُ، وَ يَقُولَ لَهُ: يَرْحَمُكَ اللَّهُ، فَيُجِيبَهُ، يَقُولَ لَهُ: يَهْدِيكُمُ اللَّهُ وَ يُصْلِحُ بَالَكُمْ؛ وَ يُجِيبَهُ إِذَا دَعَاهُ؛ وَ يَتْبَعَهُ إِذَا مَاتَ».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام فرمود: از حقوق مسلمان بر برادرش اينست كه چون باو برخورد كند سلامش كند، و چون بيمار شود بعيادتش رود، و چون پنهان شود (پشت سرش) براى او خيرخواهى كند، و چون عطسه زند و بگويد: «

الحمد لله رب العالمين لا شريك له‏

» باو بگويد:

«يرحمك الله»

او نيز در جواب اين گويد:

«يهديكم الله و يصلح بالكم»

و چون او را (بكارى يا بجائى) بخواند (و دعوتش كند) بپذيرد، و چون بميرد تشييعش كند.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۱۹

حدیث :

۳۶۸۰/ ۲. عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ هَارُونَ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْعَدَةَ بْنِ صَدَقَةَ:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: إِذَا عَطَسَ الرَّجُلُ فَسَمِّتُوهُ وَ لَوْ مِنْ وَرَاءِ جَزِيرَةٍ». وَ فِي رِوَايَةٍ أُخْرى‏: «وَ لَوْ مِنْ وَرَاءِ الْبَحْرِ».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است: هر گاه كسى عطسه كرد جواب عطسه‏اش را بگوئيد اگر چه از پس جزيره‏اى باشد. و در روايت ديگرى است كه: اگر چه از پس دريا باشد.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۲۰

حدیث :

۳۶۸۴/ ۶. عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ أَبِي حَمَّادٍ، قَالَ:

سَأَلْتُ الْعَالِمَ عَلَيْهِ السَّلَامُ عَنِ الْعَطْسَةِ، وَ مَا الْعِلَّةُ فِي الْحَمْدِ لِلَّهِ عَلَيْهَا؟ فَقَالَ: «إِنَّ لِلَّهِ نِعَماً عَلى‏ عَبْدِهِ فِي صِحَّةِ بَدَنِهِ وَ سَلَامَةِ جَوَارِحِهِ، وَ إِنَّ الْعَبْدَ يَنْسى‏ ذِكْرَ اللَّهِ- عَزَّ وَ جَلَّ- عَلى‏ ذلِكَ، وَ إِذَا نَسِيَ أَمَرَ اللَّهُ الرِّيحَ‏ فَتَجَاوَزَ فِي بَدَنِهِ، ثُمَّ يُخْرِجُهَا مِنْ أَنْفِهِ، فَيَحْمَدُ اللَّهَ عَلى‏ ذلِكَ، فَيَكُونُ حَمْدُهُ عِنْدَ ذلِكَ شُكْراً لِمَا نَسِيَ».

ترجمه : صالح بن ابى حماد گويد: از حضرت موسى بن جعفر عليه السلام از عطسه و سر اينكه دنبالش حمد خدا را بايد كرد پرسيدم؟ فرمود: همانا براى خدا بر بنده‏اش نعمتهائى است از سلامتى بدن و اعضاى‏ او و تندرستيش، و بدرستى كه بنده خداى عز و جل را از ياد ببرد و در باره اين نعمتها فراموشش كند، و چون خدا را فراموش كند خداوند بباد دستور دهد كه در تنش بگذرد و از بينى او بيرون آيد تا خدا را بر آن حمد كند، پس حمد او در آن هنگام شكرى است براى آنچه فراموش كرده است‏

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۲۲

حدیث :

۳۶۸۷/ ۹. عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، قَالَ: عَطَسَ رَجُلٌ عِنْدَ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ، فَقَالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ، فَلَمْ يُسَمِّتْهُ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ، وَ قَالَ: «نَقَصَنَا حَقَّنَا» ثُمَّ قَالَ: «إِذَا عَطَسَ أَحَدُكُمْ، فَلْيَقُلِ: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، وَ صَلَّى اللَّهُ عَلى‏ مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ» قَالَ: فَقَالَ الرَّجُلُ، فَسَمَّتَهُ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ.

ترجمه :

ابن ابى عمير از برخى از اصحابش حديث كند كه گفت: مردى در خدمت حضرت باقر عليه السلام عطسه زد و گفت: «الحمد لله» حضرت باقر عليه السلام جواب عطسه او را نداد و فرمود: از حق ما كاست سپس‏ فرمود: چون يكى از شماها عطسه كرد بگويد:

«الحمد لله رب العالمين و صلى الله على محمد و أهل بيته»

گويد: پس آن مرد آنچنان گفت و حضرت نيز جواب عطسه او را داد. (يعنى باو فرمود:

يرحمك الله)

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۲۴

حدیث :

۳۶۸۹/ ۱۱. عَنْهُ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ أَبِي خَلَفٍ، قَالَ‏:

كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا عَطَسَ، فَقِيلَ لَهُ: يَرْحَمُكَ اللَّهُ، قَالَ: «يَغْفِرُ اللَّهُ لَكُمْ وَ يَرْحَمُكُمْ» وَ إِذَا عَطَسَ عِنْدَهُ إِنْسَانٌ، قَالَ: «يَرْحَمُكَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ».

ترجمه :

سعد بن ابى خلف گويد: حضرت باقر عليه السلام هر گاه عطسه ميزد و باو ميگفتند: «يرحمك الله» حضرت ميفرمود: «

يغفر الله لكم و يرحمكم‏

» و هر گاه كسى نزد او عطسه ميزد حضرت ميفرمود:

«يرحمك الله عز و جل»

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۲۵

حدیث :

۳۶۹۰/ ۱۲. عَلِيٌّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّوْفَلِيِّ أَوْ غَيْرِهِ، عَنِ السَّكُونِيِّ:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «عَطَسَ غُلَامٌ لَمْ يَبْلُغِ الْحُلُمَ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، فَقَالَ: الْحَمْدُ لِلَّهِ، فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: بَارَكَ اللَّهُ فِيكَ».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام فرمود: پسر بچه‏اى كه بحد بلوغ نرسيده بود نزد پيغمبر صلى الله عليه و آله عطسه زد و پس از آن گفت:

«الحمد لله»

پيغمبر صلى الله عليه و آله باو فرمود:

«بارك الله فيك»

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۲۵

حدیث :

۳۶۹۶/ ۱۸. أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجْرَانَ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: عَطَسَ رَجُلٌ نَصْرَانِيٌّ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، فَقَالَ لَهُ الْقَوْمُ: هَدَاكَ اللَّهُ، فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ: «يَرْحَمُكَ اللَّهُ» فَقَالُوا لَهُ: إِنَّهُ نَصْرَانِيٌّ؟ فَقَالَ: «لَا يَهْدِيهِ اللَّهُ حَتّى‏ يَرْحَمَهُ».

ترجمه :

ابن ابى نجران از برخى از شيعيان حديث كند كه گفت: مردى نصرانى نزد حضرت صادق عليه السلام عطسه زد مردم باو گفتند: «هداك الله» (يعنى خدا هدايتت كند) حضرت صادق عليه السلام‏ فرمود: [بگوئيد]

«يرحمك الله»

عرضكردند: او نصرانى است؟ فرمود: تا خدا باو رحم نكند هدايتش نفرمايد.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۲۹

حدیث :

۳۷۰۵/ ۲۷. عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَسِّنِ بْنِ أَحْمَدَ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ زُرَارَةَ:

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «إِذَا عَطَسَ الرَّجُلُ ثَلَاثاً فَسَمِّتْهُ، ثُمَّ اتْرُكْهُ».

ترجمه :

حضرت باقر عليه السلام فرمود: هر گاه مردى عطسه زد تا سه بار جواب او را بگو و سپس او را رها كن (يعنى حقى كه در اين باره دارد در بار سوم ادا شود و از آن كه گذشت جواب ندارد).

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۳۳

حدیث :

۳۷۰۶/ ۱. مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى‏، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ؛ وَ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ جَمِيعاً، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ، قَالَ:

قَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ: «إِنَّ مِنْ إِجْلَالِ اللَّهِ- عَزَّ وَ جَلَّ- إِجْلَالَ الشَّيْخِ الْكَبِيرِ».

ترجمه :

عبد الله بن سنان گويد: حضرت صادق عليه السلام بمن فرمود: از احترام خداى عز و جل احترام پيرمرد سالمند است.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۳۳

حدیث :

۳۷۰۷/ ۲. عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّوْفَلِيِّ، عَنِ السَّكُونِيِّ:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: مَنْ عَرَفَ فَضْلَ كَبِيرٍ لِسِنِّهِ‏ فَوَقَّرَهُ، آمَنَهُ اللَّهُ مِنْ فَزَعِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام فرمود: رسول خدا (ص) فرموده: هر كه برترى پيرمردى را بخاطر گذشت سن او بداند و او را احترام كند خداوند خاطر او را از هراس روز رستاخيز آسوده سازد.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۳۳

حدیث :

۳۷۰۸/ ۳. وَ بِهذَا الْإِسْنَادِ، قَالَ: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: مَنْ وَقَّرَ ذَا شَيْبَةٍ فِي الْإِسْلَامِ، آمَنَهُ اللَّهُ- عَزَّ وَ جَلَّ- مِنْ فَزَعِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام فرمود: رسول خدا (ص) فرموده: هر كس احترام كند از كسى كه موى خود را در اسلام سفيد كرده خداى عز و جل از هراس روز قيامت او را آسوده سازد.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص۷۳۴

حدیث :

۳۷۱۱/ ۶. الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ سَعْدَانَ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ وَ غَيْرِهِ:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: قَالَ: «مِنْ إِجْلَالِ اللَّهِ- عَزَّ وَ جَلَّ- إِجْلَالُ ذِي الشَّيْبَةِ الْمُسْلِمِ».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام فرمود: از احترام بخداى عز و جل احترام به مو سپيد مسلمان است.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص735

حدیث :

۳۷۱۹/ ۱. مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى‏، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى‏، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ عَطِيَّةَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: «إِذَا كَانَ الْقَوْمُ ثَلَاثَةً، فَلَا يَتَنَاجى‏ مِنْهُمُ اثْنَانِ دُونَ صَاحِبِهِمَا؛ فَإِنَّ فِي ذلِكَ مَا يَحْزُنُهُ وَ يُؤْذِيهِ».

ترجمه :

حضرت صادق عليه السلام فرمود: هر گاه سه نفر با هم هستند دو نفر آنها سر بگوشى با هم صحبت نكنند زيرا كه آن مايه اندوه و آزار رفيق سومى ايشان است.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص738

حدیث :

۳۷۲۰/ ۲. عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ يُونُسَ بْنِ يَعْقُوبَ:

عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الْأَوَّلِ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ‏: «إِذَا كَانَ ثَلَاثَةٌ فِي بَيْتٍ، فَلَا يَتَنَاجَى اثْنَانِ دُونَ صَاحِبِهِمَا؛ فَإِنَّ ذلِكَ مِمَّا يَغُمُّهُ».

ترجمه :

حضرت کاظم عليه السلام فرمود: هر گاه سه نفر با هم نشسته‏اند، دوتاى آنها سر به گوش هم سخن نكنند، زيرا مايه اندوه و آزار آن سومى است.

الكافي (ط - دارالحديث): ج‏۴، ص739

  • جلسه 32 کافی خوانی (دانلود)