احادیث داستانی پرخوری سبب سستی در نماز و ذکر

پرخوری سبب تنبلی در نماز و ذکر می شود. ابلیس این را به یحیی بن زکریا(ع) گفت.

المحاسن عن حَفص بن غِیاث:

قالَ أبو عَبدِ اللّهِ(ع): ظَهَرَ إبلیسُ لِیحیی بنِ زَکرِیا(ع)، وإذا عَلَیهِ مَعالیقُ مِن کلِّ شَیءٍ، فَقالَ لَهُ یحیی: ما هذِهِ المَعالیقُ یا إبلیسُ؟

فَقالَ: هذِهِ الشَّهَواتُ الَّتی أصَبتُها مِنِ ابنِ آدَمَ.

قالَ: فَهَل لی مِنها شَیءٌ؟

قالَ: رُبَّما شَبِعتَ فَثَقَّلتُک عَنِ الصَّلاةِ وَالذِّکرِ.

قالَ یحیی: للّهِ عَلَی ألّا أملَأَ بَطنی مِنَ طَعامٍ أبَداً.

وقالَ إبلیسُ: للّهِ عَلَی ألّا أنصَحَ مُسلِماً أبَداً.

ثُمَّ قالَ أبو عَبدِ اللّه(ع): یا حَفصُ، للّهِ عَلی جَعفَرٍ وآلِ جَعفَرٍ ألّا یملَؤوا بُطونَهُم مِن طَعامٍ أبَداً، وللّهِ عَلی جَعفَرٍ وآلِ جَعفَرٍ ألّا یعمَلوا لِلدُّنیا أبَداً.[۱]

المحاسن ـ به نقل از حفص بن غیاث ـ:

امام صادق(ع) فرمود: «ابلیس بر یحیی بن زکریا(ع) آشکار شد. دید انواع آویزها بر او آویخته است.

یحیی به او گفت: ای ابلیس! این آویزها چیست؟

گفت: اینها همان خواهش هایی (هوس هایی) است که فرزند آدم را با آنها به چنگ می اندازم.

یحیی(ع) گفت: از آنها چیزی هم برای من هست؟

گفت: هر گاه از غذا سیر بخوری، تو را برای نماز و ذکر، سنگین و تنبل می کنم.

یحیی گفت: سوگند به خدا که هرگز شکم خود را از غذا پر نخواهم کرد.

ابلیس گفت: سوگند به خدا که زین پس، هرگز مسلمانی را نصیحت نمی کنم».

امام صادق(ع) سپس فرمود: «ای حفص! سوگند به خدا که جعفر و خاندان جعفر، هرگز شکم های خود را از غذا پر نخواهند کرد. سوگند به خدا که جعفر و خاندان جعفر، هرگز برای دنیا کار نخواهند کرد».

[۱]. المحاسن: ج ۲ ص ۲۲۲ ح ۱۶۶۷، دانشنامه قرآن و حدیث ج ۴ ص ۳۸۲.