پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
إنَّ اللّهَ عز و جل نَصَبَ عَلِيّا عَلَما بَينَهُ وبَينَ خَلقِهِ ؛ فَمَن عَرَفَهُ كانَ مُؤمِنا ، ومَن أنكَرَهُ كانَ كافِراً ، ومَن جَهِلَهُ كانَ ضالاًّ ، ومَن عَدَلَ بَينَهُ وبَينَ غَيرِهِ كانَ مُشرِكا ، ومَن جاءَ بِوَلايَتِهِ دَخَلَ الجَنَّةَ ، ومَن جاءَ بِعَداوَتِهِ دَخَلَ النّارَ.
خداوند عز و جل على را نشانى ميان خود و خلقش قرار داد. پس هر كه او را بشناسد [و به او معتقد باشد]، مؤمن است و هر كه انكارش كند، كافر است و هر كه نشناسدش، گمراه است و هر كه او را با ديگران همسنگ داند، مشرك است و هر كس ولايت او را داشته باشد، به بهشت مىرود و هر كس با او دشمنى داشته باشد، به آتش مىرود.
الأمالى، طوسى : ص487 ح1067
در حدیثی از امام رضا(ع) که توسط حسن بن جهم نقل شده، حدّ نهایی توکل چنین معرفی میشود: «با وجود خدا از احدی نترس.» طبق ...
شرح خطبه 115 نهج البلاغه
شرح خطبه 114 نهج البلاغه
شرح خطبه 113 نهج البلاغه
شرح خطبه 112 نهج البلاغه
شرح خطبه 111 نهج البلاغه
شرح خطبه 110 نهج البلاغه
شرح خطبه 109 نهج البلاغه
شرح خطبه 107 نهج البلاغه
شرح خطبه 106 نهج البلاغه