8 . لَظى
هشتمين نام دوزخ ، «لَظى» است .
واژهشناسى «لظى»
برخى از واژهشناسان ، اين واژه را به زبانه و شعله خالص آتش ، تفسير كردهاند و برخى از آنان ، آن را به معناى آتش مىدانند . خليل بن احمد فراهيدى مىگويد :
لظى : هو اللهب الخالص . ۱
لظى ، شعله ناب (بدون دود) است .
امّا ابن منظور مىگويد :
اللظى : النار ، و قيل : اللهب الخالص ... و لظى : اسم جهنّم ، نعوذ باللّه منها ، غير مصروف ، و هى معرفة لا تنوّن و لا تنصرف للعلميّة و التأنيث ، و سمّيت بذلك لأنّها أشدّ النيران . ۲
لظى ، آتش است و گفته شده شعله خالص است . لظى ، نام جهنّم است كه از آن به خدا پناه مىبريم . اين كلمه ، غير منصرف است و تنوين نمىگيرد . غير منصرف بودنش به خاطر علم بودن و مؤنّت بودن است . ناميده شدن دوزخ به «لظى» ، به سبب سختترين آتش بودن آن است .
بنا بر اين ، از نظر واژهشناسى ، كلمه «لظى» اگر با تنوين بيايد ، صفت آتش است ؛ ولى اگر بدون تنوين بيايد ، نام عام و يا نام خاصّ آن است . البته از بعضى احاديث استفاده مىشود كه لظى ، نام يكى از دركات جهنّم است . ۳
1.. العين : ج ۸ ص ۱۶۹ (مادّه «لظى») .
2.. لسان العرب : ج ۱۵ ص ۲۴۸ (مادّه «لظى»).
3.. ر . ك : ص ۳۷ ح ۲۲ .
