«نبوّت در بنىاسرائيل در خانوادهاى بود و مُلك و سلطنت در خانوادهاى ديگر...» (46: ج 1، ص 81)
د) فرض الطاعه، بزرگترين منزلت نزد خداوند
از دو آيه فوق و نيز كلام امام باقر عليه السلام به روشنى، استفاده مىشود كه خداوند متعال، طبق سنّت خويش، از ميان انسانها عدّهاى را براى رساندن فرمانهاى خود برگزيده است. با توجّه به روايات ديگر اهل بيت عليهم السلام مقام و منزلت بيشتر انبيا، بيش از اين امر نبوده است؛ ولى خداى تعالى به برخى از پيامبرانش علاوه بر نبوّت، مقام وجوب اطاعت و امامت و سلطنت عطا فرموده است؛ مانند حضرت ابراهيم كه پيامبر بود، امّا پس از امتحانات و ابتلائات سخت و دشوار الاهى به مقام امامت رسيد.
به تصريح روايات، مُلك ـ يعنى همان مقام سلطنت و افتراض الطاعهـ مقام امامت است كه بالاتر از نبوّت و بلكه بزرگترين منزلت نزد خداى تعالى است و حضرت ابراهيم عليه السلام در ظرف نبوّت و رسالت به اين مقام نائل شد. (33: ص 509؛ 14: ص 192؛ 49: ج 25، ص 142) در نتيجه، تفسير مُلك به نبوّت برخلاف لغت و اصطلاح و نيز مخالف صريح آيات قرآن و روايات اهل بيت عليهم السلام است. طبعا اگر اين رأى در برخى از كتب تفسيرى شيعه ديده شود، به معناى اعتقاد شيعه نخواهد بود و صرفا در مقام نقلقول و بيان آرا مطرح شده است.
5ـ 2ـ 2) تفسير مُلك عظيم به سلطنت داوود و سليمان عليهماالسلام
برخى از تفاسير، مراد از «ملك عظيم» را سلطنت داوود و سليمان عليهماالسلامدانستهاند. اين تفسير نيز به عنوان يكى از آراى مطرحشده در برخى از كتب تفسيرى شيعه آمده است؛ (37: ص 264؛ 25: ص 202) امّا مسلّما اين تفسير نيز بيانگر اعتقاد شيعه نيست.
پيشتر بيان شد كه معناى مُلك، سلطنت و آمريّت است. سلطنت گاهى، داشتن