برسد ملك مورد درخواست حضرت سليمان، همان ملك عظيم يا بالاتر از آن بوده است. خود آيه در اين مورد ساكت است؛ امّا از قرائن ديگر مىتوان يافت كه آنچه سليمان عليه السلام درخواست كرده بود، ملك و سلطنت ظاهرى بوده كه از ناحيه خداى تعالى، بدون جنگ و خونريزى به او برسد. اين ملك و سلطنت هيچ ارتباطى با ملك عظيمـ يعنى مقام امر و نهى و ولايت تشريعى كه همان مقام امامت استـ ندارد. بر مبناى روايت حضرت موسىبن جعفر عليه السلام خداوند در پاسخ به درخواست سليمان عليه السلام برخى اشيا مانند باد و جنّ و... را مسخّر او ساخت. اين ملكى است كه ائمّه اهل بيت عليهم السلام نيز آن را دارند؛ امّا علاوه بر آن، به ايشان مقامى عطا شده كه به سليمان و به هيچ يك از انبياى ديگر عطا نشده است يعنى مقام امامت و فرض الطاعه مطلق. حضرت موسىبن جعفر عليه السلام پس از بيان اين موضوع، به اين آيه استشهاد مىكند كه: «آنچه رسول خدا دستور مىدهد، بگيريد (و اطاعت كنيد) و از آنچه شما را نهى كند، بپرهيزيد». مىبينيم كه اين آيه در مقام بيان ولايت تشريعى است. (15: ج 4، ص 459 ـ 460)
روايت امام صادق عليه السلام نيز مىرساند كه ملك عظيم كه به آلابراهيم يعنى رسول اكرم و خاندان او از ائمّه معصومين عليهم السلام عطا شده، مقام افتراض الطاعه است. (15: ج 4، ص 461) در روايت ديگرى آمده است: ملكى كه به سليمان عطا شده بود، تصرّف در امور به صورت تسخيرى بود؛ ۱ به طورى كه هر گاه انگشتر را به انگشت مىكرد، جنّ و انس و شياطين و همه پرندگان و درندگان نزد او حاضر مىشدند و از او فرمان مىبردند. (46: ج 2، ص 236)
احاديث فراوان ديگر بيان مىدارد كه ائمّه اهل بيت عليهم السلام انگشتر سليمان را داشتند. علاوه بر انگشتر سليمان، از امورى برخوردار بودند كه آن امور نه تنها به سليمان عليه السلام بلكه به احدى غير از ايشان داده نشده است. (27: ج 1، ص 71؛ 29: ص 353؛
1.البتّه ممكن است حضرت سليمان عليه السلام نيز در محدوده خاصّى از ملك عظيم بهرهمند بوده باشد؛ امّا آنچه به عنوان ملك سليمان مطرح است، تصرّف در امور به صورت تسخيرى است و اين غير از ملك عظيم و مقام امر و نهى است.