جنگى درگرفت و اين حزب كاملاً از بين رفت و مانند بيشتر احزاب شيعه شد و هيچ ردّى و اثرى از آنها باقى نماند؛ اگرچه برخى از مورّخان، مدّعىاند كه گرايشهاى esoteric اسماعيليان؛ از حزب خطّابيّه و عقايد ابوالخطّاب ريشه گرفته است. (ابنالنديم، ص 238، ابناثير، ج 8، ص 28)
(براى جزئيّان در مورد ابوالخطّاب و حزبش مراجعه كنيد به: تنقيح المقال، ج 3، بخش اوّل، ص 189-191؛ معجم رجال الحديث، ج 8، ص 25-26؛ همان، ج 14، ص 258-276 و ساير زندگىنامهها؛ سعدبن عبداللَّه الاشعرى، المقالات و الفرق، ص 54-55، 63-64، 81-83؛ النوبختى، فرق الشيعه، ص 37-40، 58-64 و ساير كتب با موضوع فرقهها)
اكنون با يك چالش تاريخى روبرويى زيرا غاليان ابوالخطّابى خود را در تنها عصر امام صادق ظاهر كردهاند. (765/148-702/83) بنابراين، به نظر مىرسد فردى كه در اين حديث به آن اشاره شده، نمىتواند او باشد؛ زيرا او به فردى كه در عصر امام باقر عليه السلام صاحب اين نگرش بوده، شناخته نمىشده است. (733/114-676/57)
به اين سبب، احتمال دارد كه فرد ذكر شده در حديث، مغيرةبن سعيد بَجَلى كوفى بوده باشد كه سركرده فرقه افراطى مغيريّه بوده است اين فرقه از خطّابيّه بسيار معروفتر بوده و از نظر زمانى بر آن سبقت داشته است. آنها نيز نظرات مشابه با خطّابيّه داشتهاند؛ امّا در مورد امام باقر و امامان بعد از ايشان، ديدگاههاى آنها متعصّبانه و افراطى بوده است. احتمالاً حتّى درست است كه حزب خطّابيّه از بقاياى مغيريّه ريشه گرفته باشد. مغيره همعصر امام باقر عليه السلام بوده و نظراتش را در طول امامت ايشان، آشكار كرده است؛ اگرچه شورش او در عصر امام صادق بوده است؛ در سال 737/119، زمانى كه خالدبن عبداللَّه القصرى (743/126-686/66) حكمران هشامبن عبدالملك، خليفه اموى (690/71 خلافت 743/125-724/105) به او و پيروانش هجوم آورد و آنها را دستگير كرد و سوزاند. (تنقيح المقال، ج 3، بخش اوّل، ص 236-237؛ معجم رجال الحديث، ج 18، ص 315-320؛