ميزان الاعتدال، ج 4، ص 160-162؛ لسان الميزان، ج 6، ص 75-78؛ المقالات و الفرق 43-44 و 50 و 55؛ فرق الشيعه، ص 37 و 52-55؛ طبرى، ج 2، ص 1619-1622؛ ابناثير، ج 5، ص 207-208؛ ابنكثير، ج 9، ص 323؛ همان، ج 10، ص 19-20 و ديگر زندگىنامهها و تواريخ)
به نظر مىرسد كه راوى اين حديث، به دليل تشابه ميان اعتقادات اين دو نفر، به اشتباه افتاده و در اختصاص كلام امام دچار سر درگمى شده است. شواهد بيشترى وجود دارد كه (همگى) فرض را بر اين قرار دادهاند كه مغيره از معناى محدَّث در عصر اباجعفر مطّلع بوده است كه اين كلمه از صفّار و شيخ مفيد از طريق ابوحمزة الثمالى نقل شده است. پيداست كه حكمبن عُتيبه (راوى حديث حاضر) به مغيرةبن سعيد، آنچه را از امام ابوجعفر (الباقر) در مورد محدّث شنيده، بازگفته است و مغيره نيز متناوباً به امام رجوع كرده و ايشان نقل حكم را تأييد كردهاند. (بصائر الدرجات، ص 324؛ الاختصاص، ص 287؛ البحار، ج 26، ص 69-70) اگر فرض را بر اين بگذاريم كه راوى دچار سردرگمى شده بوده، جمله آخر اين حديث بايد اينگونه بوده باشد: «اين همان است كه در آن، مغيرةبن سعيد با قضاوت او مواجه شده است...»
* ص 316 - باب أنّ الإمام عليه السلام يعرف الإمام الذي يكون من بعده...، ح 1، ذيل «كذا نزلت»: نساء (4) / 59 را نگاه كنيد:
در اينجا منظور امام اين نيست كه كلمات تغيير كردهاند؛ بلكه اين است كه رجوع آنها بايد به خداوند و پيامبرش يا امامان باشد؛ قبل از اينكه بحث يا نزاعى به راه بيندازند؛ نه اينكه صبر كنند تا نزاعى درگيرد و سپس براى حلّ نزاع پيش آمده، به سوى ايشان روند.
* ص 325 - باب أنّ الأئمّة عليهم السلام لميفعلوا شيئاً و لايفعلون إلّا بعهد من اللَّه...، ح 1، ذيل «و كان عليها خواتيم»:
به نظر مىرسد كه اين نوشته به صورت طومارهاى متعدّد بوده است كه هريك به دور ديگرى پيچيده بوده و هريك مُهرى نيز داشته است.