* ص 347 - باب ما نصّ اللَّه عزّ و جلّ و رسوله على الأئمّة عليهم السلام واحداً فواحداً، ح 1، ذيل «أذهب اللَّه عنّي الرجس كما أذهب عنك و عن أبيك»:
از آنجا كه خداوند انتقال امامت را مختص به امام حسين عليه السلام كرده، جايى براى قانون كلّىاى كه در آيه ذكر شده، نمىماند؛ قانونى كه انتقال امامت را به بزرگترين پسر، حسن عليه السلام ضرورى مىدانسته است.
امامت امرى است براساس دستور الاهى و جدا از سؤال در مورد وراثت. با اين وجود، خداوند گاهى از توالى وراث، از طريق رابطه خونى، براى امامت استفاده كرده و گاهى هم چنين نكرده است.
* ص 357 - همان باب، ح 7، ذيل «رجلاً من المختاريّة»:
1. يعنى كيسانيّه. مختاربن ابىعبيدة الثقفى (687/67-622/1)، رهبر جنبش انتقام از قاتلان امام حسين عليه السلام در كربلا بود و ابوعمرو كيسان مدافع برجسته او ميان موالى بود.
* ص 359 - ذيل باب جهات علوم الأئمّة عليهم السلام، ح 1 و 3:
احاديث شماره 687 و 689 (احاديث شماره 1 و 3 همين باب) تناقض ظاهرى دارند كه براى رفع آن، به توضيح بيشترى نياز است:
1. ريشه «غبر» يكى از آن دسته كلماتى است كه در زبان عربى، «اضداد» ناميده مىشوند؛ بدين معنى كه دو معنا دارند. يكى از معانى اين كلمه، يعنى «باقىمانده شدن، باقىماندن» يا «طول كشيدن، ادامهدار شدن». اين معنا متضادّ معناى دوم است؛ يعنى «گذشته شده» يا «رفته». بنابراين نام «غابر» مىتواند به يكى از اين دو معنا باشد كه هر دو معنا به خوبى، در منابع زبانشناسى اصلى، ذكر شدهاند. بنابراين اين دو كلمه هم آوا هستند؛ در حالى كه معناى مخالف يكديگر را مىرسانند.
(بنگريد: الأصعمى، الاضداد، ص 58؛ سجستانى، الاضداد، ص 153-154؛ ابنسكّيت، الاضداد، ص