مىگويد: «الحمدللَّه الذي وعد هذه الأمّة المحمّديّة العصمة من الضلالة ما إن تمسّك بكتابه...» بنابراين، مفهوم عصمت از زمان پيامبر وجود داشته است.
نكته ديگرى كه مؤلّف در كتاب اشاره كرده، اين است كه شيعيان رفتهرفته، براى امام جايگاه علمى را جايگزين جايگاه سياسى قرار دادند و امام را به عنوان كسى كه بايد علم دين را از او دريافت كرد، شناختند. اين در حالى است كه ائمّه از همان روز اوّل به مقام علمى خود اشاره مىكردند. حديث معروفى است كه با نقلهاى مختلف آمده است و شيخ صدوق از اصبغ بن نباته در كتاب توحيد روايت مىكند كه در روز اوّلى كه امير مؤمنان به خلافت رسيدند، خطبهاى خواندند و سپس به سينه خود اشاره كردند و فرمودند: «.. يا معشر الناس سلوني قبل أن تفقدوني هذا سفط العلم... هذا ما زقّنى رسول اللَّه زقّاً زقّاً...»۱ خزانه علم اينجاست. تعبيرى دارند كه اين علمى است كه رسولاللَّه ذرّه ذرّه، به من خورانده است. به عبارت ديگر مىفرمايند كه شكل كار ما در مقايسه با خلفاى قبلى، متفاوت است. بنابراين ائمّه از همان ابتدا اصحاب خود را به جايگاه علمى خود متوجّه مىكردند.
در صفحه 40 و 41 مؤلّف مدّعى مىشود كه حديثى، دهان به دهان، در زمان امام كاظم عليه السلام نقل مىشد كه هفتمين امام قائم آل محمّد خواهد بود و پس از زندانى شدن و شهادت آن حضرت، عدّهاى قائل به غيبت ايشان شده و مدّعى شدند كه آن حضرت ظهور خواهد فرمود و زمين را پر از عدل و داد خواهد كرد. به اين ترتيب، جريان واقفه شكل گرفت و تا مدّتها بسيارى از شيعيان را به خود مشغول داشت. ادّعاى نويسنده اين است كه علّت اصلى شكلگيرى واقفه احاديثى بود كه درباره قائم بودن امام كاظم عليه السلام نقل شده بود. بايد دانست كه در زمان امام كاظم عليه السلام جامعه شيعه گسترش زيادى پيدا كرد. نيز نهاد وكالت در زمان ايشان شكل گرفت. علّت اصلى آن شرايط خفقان و امنيتى زمان بنىعباس بود و لازم بود نهادى به منظور رسيدگى به سؤالات و مسائل مالى شيعيان شكل گيرد. ضمن اينكه بايد تذكّر