اهل بيت دو نوع بود: يك نوع كه ريشه در عقايد سياسى اكثريت جامعه مسلمان داشت و براساس تئورى سياسى درست بودنِ سيستم خلافت پىريزى شده بود.
نوع دوم كه با توسل به عقايد شيعيان بود، امّا به گونهاى كه آن را به نام «افراطّيون» (غلو) مىشناسيم. مغيريه و خطابيه مثالهايى از همين نوع دوم حركت مىباشند كه در پاورقى حديث 710 به آنها اشاره شده است.
نخستين حركت با قيام زيدبن على آغاز شد و با قيام پسرش يحيى ادامه يافت، همانگونه كه در پاورقى حديث 934 گفته شد. قيام يحيى در خراسان اتفاق افتاد، اما بنوالحسن به حمايت از قيام او از عراق و حجاز پرداختند.
حديث حاضر به بنوالحسن مىپردازد. مركز قيام آنان پيرامون محمّدبن عبداللَّه بود. پدر او عبداللَّه ابنالحسن (المُثنّى = دومى) ابن (امام) حسنبن علىبن ابيطالب عليهم السلام (762/145-690/70) بود. او در عصر خود، بزرگترين نواده زنده ابوطالب بود.
وى، از تمام قدرت و ثروتش در جهت گسترش قيام فرزندش بهره جست و مهمترين حامى او بود. مادر محمد، هند بود، دختر ابوعبيد ابن عبداللَّه الاسدى قريشى، كه خليفه عميد ابوالمالكبن مروان او را به همسرى پسرش عبداللَّه (713/94 حدود - 679/59) درآورد.
پسر خليفه، فرمانده لشكرى بود كه به جنگ با بيزانس پرداخت و بعد حاكم مصر شد. با مرگ عبداللَّه، ارث بسيارى بجا گذاشت و چون هيچ فرزندى نداشت، به هند رسيد. ۱
وقتى كه عبداللَّهبن الحسن با هند ازدواج كرد، هيچ مالى نداشت. امّا بعد از ازدواج او با هند، ثروت هند او را ثروتمند كرد. او از هند صاحب چند فرزند شد: محمد، ابراهيم، موسى (الجَوْن، كه نامش در اين حديث به عنوان راوى ذكر شد.) و
1.رجوع شود: دكتر صلاحالدين منجّد، معجم بنى اميه، ص ۸۵-۸۳؛ الاعلام، ويرايش چهارم، جلد ۴، ص ۱۰۰