گفتهاند كه ترديدهايى درباره نيابت وى وجود داشت؛ در حالى كه منبع مورد اشاره ايشان يعنى كتاب غيبت شيخ طوسى تصريح مى كند كه همگى نيابت وى را پذيرفتند و كسى در آن شكّ نكرد. ۱بعلاوه، از اين منابع نمىتوان نتيجه گرفت كه به خاطر نفوذ خاندان نوبختى، حسينبن روح به نيابت انتخاب شده است.
همچنين در صفحه 179 و 180 ادّعا مىكنند كه توقيعاتى كه صادر مىشد به خط خود نواب و يا دستياران ايشان بوده است، در حالى كه نمىتوان به استناد يك مورد تعميم كلّى داد. در بسيارى از موارد، توقيعات به خط خود امام عليه السلام بوده است. در مواردى پاسخ به صورت شفاهى به نايب ايشان املاء شده است.
مؤلّف در صفحه 185 به فلسفه غيبت و دلايل آن اشاره كردهاند، از جمله اينكه در هنگام ظهور، بيعتى بر گردن ايشان نباشد. بايد دانست كه اين مسئله دليل غيبت نيست، يعنى غيبت و قيام ايشان وابسته به اين مسئله نيست. امّا يكى از نتايج آن مسئله اين است كه هنگام ظهور، ايشان تعهّدى به فرد يا حكومتى ندارند.
در صفحه 187 به حيرت شيعيان اشاره مىكنند و اينكه بسيارى از آنها به شاخههاى زيدى و اسماعيلى پيوستند. در اين موارد نيز به اشخاص خاصّ اشاره مىكند و نمىتوان آنها را به كلّ جامعه شيعه تعميم داد. نويسنده ادّعا مىكنند كه بسيارى از شيعيان به امامت جعفر متمايل شدند، در حالى كه قبلاً هم اشاره كرديم كه شيخ مفيد به نقل از نوبختى تصريح مىكند كه جمهور شيعه معتقد به امامت فرزند امام حسن عسكرى عليه السلام بودند. ۲ابوالحسن اشعرى از علماى مشهور اهل سنت، در كتاب مشهور خود مقالات الاسلاميين - كه در سال 297 هجرى تأليف كرده (يعنى تنها 37 سال پس از امام حسن عسكرى عليه السلام) - تصريح مىكند: «جمهور شيعه (يعنى اكثريّت قريب به اتفاق) پس از حسنبن على عسكرى، فرزند وى محمّد را امام مىدانند و در نظر آنها او همان غايب منتظر است