همه اصحاب ما اين كتاب را صحيح نمىدانند، درست نيست. در هر حال براى بحث مفصّلتر درباره اين كتاب، علاقهمندان مىتوانند به مقدّمه كتاب سليمبن قيس توسط محقّق ارجمند جناب محمّدباقر انصارى رجوع نمايند.
به عقيده دكتر مدرسى، در قرون دوم و سوم هيچگونه روايتى دالّ بر اينكه تعداد ائمّه 12 نفر است، از علماى شيعه روايت نشده. اين نظر كاملاً مخدوش است. هيچ ارتباطى بين احاديث شيعه در اين مورد و احاديث اهل سنّت وجود ندارد، نه در متن و نه در سند. تنها وجه اشتراك همان تعداد 12 مىباشد. آقاى مدرسى در اين كتاب ادّعا مىكنند كه شيعيان به راحتى منابع خود را متناسب با شرايط تغيير مىدادهاند و براى آن شواهدى هم آوردهاند. ما نشان داديم كه بسيارى از شواهد ايشان چنين چيزى نشان نمىدهد. در بسيارى از موارد، استنادهاى ايشان محلّ اشكال است، يعنى به گونهاى به برخى از نقلها استناد مىكنند كه به هيچ وجه از آن چنان برداشتى نمىشود. در بسيارى از موارد، ايشان از تعميمهاى نابجا و مبالغه بيش از حدّ استفاده مىكنند و موارد خاصّ را به كلّ جامعه شيعه تعميم مىدهند.
در اينجا، بررسى اين كتاب به پايان مىرسد، البتّه باز هم امكان بررسى و نقد بيشتر درباره مطالب اين كتاب وجود دارد كه آن را به فرصت ديگرى وا مىگذاريم.
و صلى اللَّه على محمّد و آله الطيبين الطاهرين المعصومين.