نيست. ۱
فهرست منابع مؤلف
. ابن ابىداود، ابوبكر عبداللَّه. كتابالمصاحف. تصحيح: اِى. جفرى. قاهره: 1355 ق/ 1936 م.
2. ابنحجر، احمدبن علىبن محمّد العسقلانى. فتحالبارى. 13 جلدى، قاهره: 1348 ق/ 1939 م.
3. ابويوسف، يعقوببن ابراهيم الكوفى. كتابالآثار. حيدرآباد: 1355 ق.
4. بِل، آر. Introduction to The Quran . ادينبورگ: 1953 م
5. الدانى، ابوعمر عثمانبن سعيد. كتابالمُقْنِع. تصحيح: اُ. پرتسل. استانبول: 1932 م.
6. السيوطى، جلالالدين عبدالرحمنبن ابىبكر. الاتقان فى علومالقرآن. 2 جلد در 1 جلد، حلبى، قاهره: 1354 ق/ 1935 م.
7. الطبرى، ابوجعفر محمّدبن جرير. جامعالبيان عن تأويل آىالقرآن. تصحيح: شاكر. 15 جلد تاكنون، قاهره: 1954 م.
8. نولدكه، تى اچ. Geschichte des Qurans . ويرايش: اِف آر. شوالى. 2 جلدى، ليپزيگ: 19 - 1909 م. GdQ2.
1.براى اطلاع از نقدهاى وارد بر نظرات شكاكانه گلدزيهر و شاخت درباره احاديث، ن. ك:
Motzki, »Hadith: origins and Developments«, xx - xxxi؛ Fueck, »The role of traditionalism in Islam«, ۸۲/ ۴۱ - ۵۱; A،.zamر, Studies in Early hadith Literature, ۳۹۲ - ۹۹۲; id., On Schacht's Origins of Muhammadan Jurisprudence, ۵۱, ۴۵۱ - ۶۵۱, ۵۶۱ - ۸۶۱, ۷۷۱ - ۲۸۱, ۲۹۱; Schoeler, »oral torah and Hadith: transmission، Prohibition of Writing، Redaction«, ۸۲, ۳۷, ۵۷, ۵۸; Abbot, Studies in Arabic Literary Papyri, ۲/ ۸۶ - ۲۷; Robson, »A Revalution of Islamic Tradition«, ۸۲/ ۰۳, ۹۶۱ - ۰۷۱; Horovitz, »The Antiquitly and origin of The Isnad«, ۸۲/ ۴۵۱ - ۵۵۱;
سزگين، تاريخ نگارشهاى عربى، ص۹۷ - ۹۸، ۱۰۵ - ۱۱۷
