مىدانستند كه اين امر غير از انتساب تقصيرى است كه علماى شيعه به شخص خاص و يا مورد خاصى از اعتقادات مىدادند.
ثانياً مواضع مورد نزاع، در دو سطح كاملاً متفاوت قرار دارد؛ به طورى كه نزاع ميان اعتقادات نصيريه و شيعيان، بر سر اصل وجود برخى شئون امامان بوده است؛ برخلاف مورد نزاع بين علماى شيعه كه عمدتاً مسأله بر سر حدّ و حدود و سعه و ضيق شئون امامت امامان است. چنانكه بحث بين شيخ صدوق و شيخ مفيد، نه در اصل عصمت امامان، بلكه در شمول عصمت به مسأله سهو است و مسألهاى كه بين اين دو بزرگوار مطرح شده، اين بوده كه آيا ممكن است معصومان (كه خداوند آنها را در احكام الاهى و تبليغ و تبيين شرايع دينى معصوم قرار داده است) از سوى خداوند در برخى احكام شخصىِ خود به دلايلى و مصالحى، مورد اسهاء خداوند (و نه سهو شيطانى كه ديگر آدميان به آن مبتلايند) واقع شوند يا نه؟ كه در اينجا شيخ صدوق اسهاء را مىپذيرد و شيخ مفيد آنرا رد مىكند. شيخ مفيد كسانى را كه قائل به سهو پيامبر شوند، مقصر مىخواند. امّا بايد توجّه داشت، چنانكه گفته شد، اين مقصر خواندن شيخ مفيد، غير از نسبتى است كه نصيريه به باقى شيعيان مىدادند و خلط بين اين دو مطلب، باعث به وجود آمدن اشكالات فراوانى مىشود.
اما نكته حائز اهميت در اين ميان آن است كه بدانيم حداقلهاى شيعى چه چيزهايى بوده است؟ اين مطلب غير از آن است كه وجوه اشتراك ميان شيعيان را توصيف كنيم.۱
خلط بين اين دو مبحث، باعث ايجاد مغالطه براى برخى نويسندگان شده است؛ به طورى كه مشاهده تفاوت در وجوه اشتراك شيعه در زمانهاى مختلف، گمان اين مطلب را به ذهن ايشان رسانده كه حداقلهاى معارف شيعى نيز تغيير كرده است.
1.در اين نوشتار به طور جداگانه به هر دو اين مطلب خواهيم پرداخت.