مىگويد؟ خداوند مىتواند براى ابلاغ وحى خويش به كسى الهام كند يا فرشته بفرستد يا بىواسطه با او سخن بگويد ۱؛ ليكن خداوند يكى از پرفضيلتترين روشها را براى حضرت موسى برمىگزيند و او را به مقام كليماللّهى مفتخر مىكند. ۲ البتّه مراتب فضيلت براى همگان حتّى انبيا مطرح است، امّا سخن در آن است كه اين فضيلت را، موساى پيامبر عليه السلام خود كسب نكرده و خدا به او تفضّل نموده است. سرّ پرسش در اين است كه اگر قرار نيست خداوند ويژگى خاصّى افزون بر نبوّت عطا كند، چرا به او مقام الاهىِ كليم پيامبران را عطا كرده است؟!
حضرت عزير عليه السلام
قرآن از واقعهاى عجيب حكايت مىكند كه معمولاً آن را به عزير پيامبر عليه السلام۳نسبت مىدهند. ۴ جريان اين بود كه عزير بر قريه مخروبهاى عبور مىكند و مىپرسد كه خداوند چگونه اين مردگان را زنده مىكند؟ خداوند براى نشان دادن قدرت خويش و نيز عبرتگيرى مردم، عزير را يكصد سال مىميراند و سپس زنده مىكند. در پى اين بيدارى - كه برانگيختن دوباره و زندهشدنى پس از مرگ است - هاتفى الاهى - كه ظاهراً فرشتهاى بوده - از وى مىپرسد كه چه مدّت را چنين سپرى كرده است؟ او مىگويد روزى يا نيمروزى. فرشته مىگويد كه بر تو يكصد سال گذشته است؛ ببين چگونه غذا و نوشيدنىات به سلامت است و به مركَبَت نگاه كن كه چگونه استخوانهايش را به هم متّصل مىكنيم و چگونه بر آنها گوشت مىپوشانيم. ۵ اكنون جاى اين پرسش باقى است كه اگر روش خداوند، امتياز دادن برخى نسبت به برخى ديگر نيست، چرا عزير را با اين كرامت ممتاز مىكند؟! آيا اين سنّت الاهى است كه خداوند با هر پرسشگرى چنين عمل كند؟!
1.شورى (۴۲) / ۵۲
2.اعراف (۷) / ۱۴۳-۱۴۴ ؛ طه (۲۰) / ۲۱-۴۷
3.برخى نيز آن را به ارمياى نبى نسبت مىدهند (نك: قمى مشهدى، ج ۲، ص ۴۲۶-۴۱۵).
4.صدوق، ج ۱، ص ۲۲۶، ح ۲۰
5.بقره (۲) / ۲۵۹