فَإنَّكَ إنْ لَمْ تُعَرِّفْنِي حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ دِينِي. 1
خداوندا خودت را به من بشناسان كه اگر خود را به من نشناسانى نبىّ تو را نخواهم شناخت. خداوندا رسولت را به من بشناسان كه اگر رسولت را به من نشناسانى حجّت تو را نخواهم شناخت. خداوندا حجّتت را به من بشناسان كه اگر حجّت خود را به من نشناسانى از دينم گمراه خواهم شد.
مرحوم آيتاللَّه ميرزا مهدى اصفهانى نيز با بهرهگيرى از معارف بلند وحيانى معتقداست كه خداى تعالى، خويشتن را به بندگان معرّفى كرده است و همگان به معرفت پروردگار، مفطورند و كار انبيا و رسولان، تنها يادآورى و تذكار بندگان به خداى معروف آنهاست كه از آن غافلاند.
ايشان تذكار بندگان به خدا را عين رسيدن به حضور خداى متعال و معرفت او و باز شدن باب معراج براى رؤيت و لقاى او مىداند و تأكيد مىكند كه اين حكمت الهى است كه خداى متعال، به ذات خويش، خود را در علوّ و قدسش به بندگان مىشناساند و به ذاتش، بر ذات و كلامِ رسول خود شاهد است؛ چنان كه خداوند - سبحانه - در قرآن مجيد، خود را شاهد بر خود و كتاب و رسولش معرّفى مىكند و مىفرمايد:
(شَهدَ اللَّهُ أنَّهُ لا إلَهَ إلّا هُوَ) 2
خدا گواهى مىدهد كه معبودى جز او نيست.
(لَكِنَّ اللَّهُ يَشْهَدُ بِمَا أنْزَلَ إلَيْكَ أنْزَلَهُ بِعِلْمِهِ وَ المَلائِكَةُ يَشْهَدُونَ وَ كَفَى بِاللَّهِشَهيداً) 3
ليكن خدا بر آنچه براى تو فرستاده، گواهى مىدهد كه به علمش فرستاده و ملائكه نيز گواهى مىدهند و گواه بودن خدا كافى است.
(قُلْ أيُّ شَيْءٍ أكْبَرُ شَهَادَةً قُلِ اللَّه شَهيدٌ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ) 4
بگو گواهى چه كسى از همه برتر است؟ بگو خدا ميان من و شما گواه است.
بهراستى، كدام شهادت بالاتر از شهادت خداى - سبحانه - به ذات و كلام رسول