۳۷۰.كُن وَرِعاً تَكُن أَعبَدَ النَّاسِ.
۰.ترجمه: پارسا باش تا عابدترين مردمان باشى.
(تفسير ابوالفتوح رازى ۱ ، ج 1، ص 32؛ جامع الصغير، ج 2، ص 82)
۳۷۱.كَيفَ أَنعَمَ وَصاحِبُ القَرنِ إِلتَقَمَ القَرنَ حَتّى جبهته يَنتَظِرُ مَتى يُؤمَرُ فَيَنفَخُ.
(تفسير ابوالفتوح رازى ۲ ، ج 2، ص 293)
۳۷۲.كَيفَ يَهلِكُ أُمَّةٌ أَنَا فِي أَوَّلِها وَعِيسى فِي آخِرِها وَالمَهدِيُّ مِن أَهلِ بَيتِي فِي وَسَطِها.
۰.ترجمه: چگونه هلاك شوند امّتى كه من در اوّل ايشان و عيسى در آخر ايشان و مهدى از اهل البيت من در ميانه ايشان.
(تفسير ابوالفتوح رازى ۳ ، ج 1، ص 573)
۳۷۳.أَلكَيِّسُ مَن دانَ نَفسَهُ وَعَمِلَ لِما بَعدَ المَوتِ.
۰.[ ترجمه: زيرك كسى است كه خود را پست شمارد و براى بعد از مرگ كار كند.]
(تفسير ابوالفتوح رازى ۴ ، ج 1، ص 31)
اين حديث عيناً در صفحه 185 مجلّد اوّل تفسير ابوالفتوح آمده و با عبارت: وَالعاجِزُ مَنْ تَبِعَ نَفْسُهُ هَواها وَتَمَنَّى عَلَى اللّه ِ. آن را كامل كرده؛ ترجمه تمام حديث از صفحه 185 جلد اوّل چنين است:
ترجمه: زيرك آن كس باشد كه حساب خود بكند و براى قيامت عملى كند و عاجز آن بود كه نفس را از قفاى هوا برد و تمنّا كند بر خدا.
در مجلّد دوم، صفحه 587 قسمت اوّل اين حديث آمده، ولى در صفحه 42 جلد پنجم تمام حديث ضبط شده و ترجمه آن با اندك اختلاف چنين آمده:
۰.ترجمه: زيرك آن باشد كه حساب خود بكند و براى پَسِ مرگ كارى كند و عاجز
آن باشد كه نفس را از قضاى هوا ببرد و تمنّاى بهشت كند بر خداى.
تمام حديث در جلد دوم جامع الصغير، صفحه 97 ضبط و در آخر آن كلمه «أَلْأَمانِىَّ» نيز افزوده شد.
