(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱
، ج 2، ص 160)

۱۰۷۲.جابر عبداللّه انصارى روايت كرده از رسول عليه السلام كه او گفت:«هر كس كه او سه چيز بيارد با ايمان به خداى به بهشت شود از هر در كه او خواهد و او را جفت حور العين دهند: هر كه او دينى دارد بر كسى پوشيده به او دهد و بر او رها كند، و هر كه او كشنده را عفو كند، و هر كه او از پسِ هر نماز فريضه ده بار «قُلْ هُوَ اللّه ُ» بخواند». يكى از جمله صحابه گفت: يا رسول اللّه ! اگر كسى را اين هر سه مجمع نشود و يكى از اين سه كار كند، ثواب هر سه را بيابد؟ گفت: «هر آن كس كه يكى از اين سه گانه كند، ثواب هر سه بيابد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 161)

۱۰۷۳.چنانكه در خبر مى آيد كه رسول عليه السلام در محراب نشسته بود. پنج سجده كرد متوالى كه به آن ركوع و قيامى نبود. صحابه گفتند:يا رسول اللّه ! اين سجدات را سبب چه بود و تو نماز نمى كردى؟
گفت: «اين سجده هاى شكر بود».
گفتند: يا رسول اللّه ! چه شكر؟ گفت: «من نشسته بودم جبرئيل آمد و گفت خدايت سلام مى رساند و مى گويد كه من على را دوست دارم. من سجده كردم خداى را بر شكر آن برفت و در حال باز آمد، گفت: من فاطمه را دوست مى دارم. من سجده ديگر كردم، برفت و باز آمد و گفت: مى گويد من حسن و حسين را دوست مى دارم. من سجده ديگر كردم، برفت و باز آمد گفت: من دوستان ايشان را دوست مى دارم. من سجده ديگر كردم، برفت و باز آمد و گفت: مى گويد من دوستان دوستان ايشان را دوست دارم و اين غايت محبّت باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 174 ـ 175)

۱۰۶۶.انس مالك روايت كند كه رسول عليه السلام گفت:«روز قيامت كافر را گويند اگر ملك دنيا تو را بودى، فدا كردى تا از اين عذاب نجات بودى تو را؟ گويد: آرى. گويند: از تو دون اين خواستند و كم از اين اجابت نكردى».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 146)

۱۰۶۷.رسول عليه السلام گفت:«دزد را قطع دست در قيمت سپرى باشد و قيمت سپرى در عهد رسول عليه السلام دينارى بود يا ده درم».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 148)

۱۰۶۸.البراء بن عازب روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت كه:«اين آيات سه گانه خاصّ است به كافران و كافران را وصف كرد به آنكه ظالم و فاسق است و لكن همه ظالم و فاسق را وصف نكنند به كفر».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 156)

۱۰۶۹.عبادة بن الصامت روايت كرد از رسول عليه السلام كه گفت كه:«هر كه از تن خود چيزى به صدقه كند، خداى تعالى آن را كفّاره گناهان او كند به قدر آنچه او صدقه كرده باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 160)

۱۰۷۰.ابو الدردا گفت از رسول عليه السلام شنيدم كه گفت:«هيچ مسلمانى نباشد كه او را اصابتى و جنايتى كنند بر چيزى از اندامش و آن صدقه كند بر جانى و الاّ خداى (عزّوجلّ) درجتش رفيع كند و گناهانش فرو نهد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 2، ص 160)

۱۰۷۱.يكى از جمله صحابه رسول گفت من از رسول عليه السلام شنيدم كه:«هر كه او عفو كند كسى را از خونى يا كم از آن، كفّاره گناه او باشد از آن روز كه از مادر زاده باشد تا
آن روز كه آن صدقه كرده باشد».