(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱
، ج 2، ص 428)

۱۱۳۳.انس مالك روايت كند از رسول عليه السلام در اين آيه كه او گفت:«چون خداى تعالى تجلّى كرد به كوه به شش پاره شد. شش كوه شد، سه به مدينه افتاد: احد و ورقان و رضوى، و سه به مكّه افتاد: ثور و ثبير و حرى».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 456)

۱۱۳۴.عبداللّه عبّاس روايت كرد از رسول عليه السلام كه گفت:«چون خداى تعالى موسى را الواح داد، او را در الواح نگريد. گفت: بار خدايا! كرامتى دادى مرا كه كس را ندادى پيش از من. خداى تعالى، گفت: «قالَ يا مُوسى إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النّاسِ بِرِسالاتِي وَبِكَلامِي فَخُذْ ما آتَيْتُكَ وَكُنْ مِنَ الشّاكِرِينَ»^۳ ؛ آنچه من تو را دادم بستان و نگاه دار به جدّ و محافظت و چنان ساز كه بر دوستى محمّد صلى الله عليه و آلهپيش من آيى. موسى گفت: بار خدايا! محمّد صلى الله عليه و آلهكيست؟ گفت: احمد است آنكه من نام او بر عرش نقش كرده ام پيش از آنكه آسمان و زمين آفريدم به دو هزار سال و پيغمبر من است و صَفى و حبيب من است و گزيده من از خلقان من و او را دوستر دارم از جمله خلقان و جمله فرشتگان. موسى گفت: بار خدايا! چون محمد را به نزديك تو اين منزلت دارد، هيچ امّت هستند از امّت او فاضل تر. گفت: يا موسى! فضل امّت او بر دگر امّتان، چنان است كه فضل من بر خلقانم. موسى عليه السلام گفت: بار خدايا! كاشكى من ايشان را بديدمى. گفت: يا موسى! تو ايشان را نه بينى و اگر خواهى كه آواز
ايشان بشنوى، من تو را بشنوانم. گفت: بار خدايا! خواهم. حق تعالى گفت: يا امّت محمّد! جواب دادند از اصلاب آبا و ارحام امّهات و گفتند: لبّيك اللّهمّ لبّيك إِنَّ الحمد والنعمة لك والمُلك لا شريك لَك لبّيك. آنگه حق تعالى گفت اى امّت محمّد! إِنّ رحمتى سبقت غضبى؛ رحمت من سابق شد خشم مرا و عفو من عقاب مرا، بدادم شما را پيش از آنكه از من خواستيد و اجابت كردم پيش از آنكه مرا بخوانديد و بيامرزيدم شما را پيش از آنكه در من عاصى شديد. هر كه روز قيامت آيد و گواهى دهد كه من يكى ام و محمد صلى الله عليه و آله بنده و رسول من است، به بهشت شود، اگر چه گناهان او از كف دريا بيش باشد».

(تفسير ابوالفتو ح رازى ^۱ ، ج 2، ص 394)

۱۱۲۹.در خبر است كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه او حمد خداى نكند بر عملى صالح كه بكند و حمد خود كند شكر او اندك باشد و عمل او محبط و هر كه او دعوى كند كه خداى تعالى بندگان را چيزى از امر و فرمان داده است، او كافر باشد بدانچه خداى تعالى بر پيغمبران انزله كرد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 402)

۱۱۳۰.رسول عليه السلام گفت:«هر كه عمل قوم لوط كند، فاعل را و مفعول را بكشيد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 426)

۱۱۳۱.اميرالمؤمنين على عليه السلام گفت از رسول خدا شنيدم كه گفت:«هر كه عمل قوم لوط كند و بى توبه از دنيا برود، خداى تعالى او را به نزديك قوم لوط برد تا آنجا با ايشان باشد و حشرش با ايشان كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 426)

۱۱۳۲.در خبر است كه رسول عليه السلام گفت:«شب معراج، چوبى ديدم بر راهى فرو زده، هيچ كس از آنجا نمى گذشت و الاّ جامه او از آن مى درد و شاخى از شاخهاى آن
چوب در او مى افتاد. من گفتم: اى جبرئيل! اين چه چوب است كه جامه هر كس بدو مى رسد، مى درد؟ گفت: اين مثل عشار و باژ استادن و راه زن كه هيچ كس به او نگذرد و الاّ برنجاند او را و چيزى از او بستاند».