۱۱۶۲.ابو هريره روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت:«خداى ضمان كرده است او را كه در سبيل او بيرون شود از سر ايمان به خدا و رسول كه يا شهادت روزى كند او را، يا باز گرداند او را به اهل خانه خود آمرزيده با مغفرت و ظفر و غنيمت».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 597)

۱۱۶۳.ابو هريره روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت كه:«مسكين نه آن باشد كه او را يك لقمه يا دو لقمه باز گرداند يا يك خرما يا دو خرما و ليكن مسكين آن باشد كه او را غنايى و كفافى نباشد كه به آن مستغنى باشد از مردمان و از مردمان سؤال نتواند كردن و نداند كردن».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 602)

۱۱۶۴.جرير بن عبداللّه گفت از رسول عليه السلام شنيدم كه گفت:«مهاجر و انصار ياران من بهرى اولياى بهرى اند، امر معروف مى كنند يعنى به ايمان و به خير، و نهى منكر مى كنند يعنى آنچه در سنّت و شريعت نشناسند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 610)

۱۱۶۵.رسول عليه السلام گفت:«عدْن بهشتى است خاص از بهشتهاى خداى هيچ چشم مثل آن نديده است و بر خاطر هيچ بشر چنان نگذشته در آنجا باشند سه گروه پيغمبران و صديقان و شهيدان. حق تعالى گويد خنك آن را كه در اينجا شود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 611)

۱۱۶۶.ابو سعيد خدرى روايت كند از رسول عليه السلام كه گفت:«چون اهل بهشت در بهشت قرار گيرند خداى تعالى گويد: يا اهل الجنّة؛ اى اهل بهشت! ايشان گويند: لبّيك وسعديك. هل رضيتم؛ راضى شدى؛ گويند: ربّنا ومالنا لا نرضى؛ بار خدايا!
چگونه راضى نشويم؟ تو بدادى ما را آنچه كس را نداده اى. حق تعالى گويد: من شما را به از اين بدهم. گويند: بار خدايا! به از اين چه بود؟ گويد رضا و خشنودى من از شما: «وَرِضْوانٌ مِنَ اللّه ِ أَكْبَرُ»^۵ . رضا كه پس از آن هرگز سخط نبود، «ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»^۶ ؛ اين ظفرى بزرگ است».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 584 ـ 585)

۱۱۵۸.ثوبان روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت كه:«هر كه او كنزى بنهد و زكات آن نداده باشد، حق تعالى از آن گنج او مارى آفريند كه او را نُقَط سياه باشد دو بر لاى چشم تا با او مى رود. هر كجا او مى رود، او گويد: ويلك! تو كيستى كه ملازم من شده اى؟ گويد: من آن گنجم كه تو بنهادى. با توأم تا تو را خُرد بشكنم و فرو برم. آنگه بيايد و دستش در دهن گيرد و بشكند و فرو برد و همچنين اندامش يك يك تا همه اندامش فرو برد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 585)

۱۱۵۹.در خبر آورده اند كه رسول عليه السلام را پرسيدند از رجب. گفت:«نام جوئى است در بهشت از شير سفيدتر و از انگبين شيرين تر. هر كه روزى از اين ماه روزه دارد، خداى تعالى او را از آن جوى آب دهد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 585)

۱۱۶۰.انس روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«براى آن اين ماه را شعبان خواندند كه حسَنات در او متشعّب شود».
و هم از رسول عليه السلام روايت كردند كه گفت: «براى آنكه ارزاق مؤمنان در او متشعّب شود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 585)

۱۱۶۱.رسول عليه السلام گفت:«هر كه يك روز از رجب روزه دارد از اوّل يا ميانه يا آخرى، خداى تعالى ديوارى پديد آرد ميان او و ميان دوزخ عرض و كثافت، چنان كه از مشرق تا مغرب و روزه يك ساله بنويسند او را».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 2،
ص 597)