(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 617)

۱۱۶۹.ابو الشليل روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه امروز صدقه دهد، من فرداى قيامت براى او گواهى دهم».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲
، ج 2، ص 618)

۱۱۷۰.ابو هريره گويد از رسول عليه السلام شنيدم كه گفت:«به آن خداى كه جان من به امر اوست كه هيچ بنده نباشد كه صدقه دهد از كسبى حلال و خداى تعالى جز حلال پاك نپذيرد و بر آسمان نشود، الاّ صدقه پاك و الاّ آن صدقه در دست كرم خداى مى نهد خداى از او بستاند آن را و مى پروراند؛ چنان كه يكى از شما كرّه اسبى پروراند تا يك لقمه كه از براى خداى داده باشد، مانند كوهى عظيم شود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 633)

۱۱۷۱.جماعتى بسيار روايت كردند از رسول عليه السلام، چون اميرالمؤمنين على عليه السلام و ابو دردا و ابو هريره و ابو امامة الباهلى و عبداللّه بن عمر و جابر بن عبداللّه و عمران بن حصين كه رسول گفت:«هر كه او نفقه بفرستد براى نمازيان و او به خانه بنشيند، به هر درمى هفتصد درم بنويسند او را و هر كه به نفس خود غزا كند، به هر درمى كه در آن خرج كند، خداى تعالى او را روز قيامت هفتصد هزار درم عوض بدهد».

(تفسير
ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 653)

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 611)

۱۱۶۷.ابو امامه باهلى گفت ثعلبة بن خاطب انصارى بيامد و رسول عليه السلام را گفت:يا رسول اللّه ! خداى را دعا كن تا مرا مالى دهد. رسول عليه السلام گفت: ويحك يا ثعلبه! «برو و قناعت كن به اينكه دارى كه شكر كننده به باشد از بسيارى كه شكرش نكنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲
، ج 2، ص 613)

۱۱۶۸.رسول عليه السلام گفت:«اى مردمان! من گفتم شما را كه سه خصلت است كه هر كس كه آن سه خصلت در او بود، منافق باشد. آنكه حديث كند، دروغ گويد و در امانت خيانت كند و وعده خلاف كند. به اين حديث شما را نخواستم، منافقان را خواستم. امّا آنچه گفتم در حديث دروغ گويد منافقان را خواستم كه به نزديك من آمدند و گفتند ما به تو ايمان داريم و به نبوّت تو مقرّيم من ايشان را باور داشتم. خداى تعالى اين آيه فرستاد در حق ايشان: «إِذا جاءَكَ الْمُنافِقُونَ قالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللّه ِ وَاللّه ُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ وَاللّه ُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنافِقِينَ لَكاذِبُونَ»^۳
امّا آنچه گفتم: چون امينش كنند خيانت كنند اين امانت نماز است و شرايط آن كه ايشان در آن خيانت كردند و خداى تعالى در ايشان فرستاد. «إِنَّ الْمُنافِقِينَ يُخادِعُونَ اللّه َ وَهُوَ خادِعُهُمْ وَإِذا قامُوا إِلَى الصَّلاةِ قامُوا كُسالى يُراو?نَ النّاسَ وَلا يَذْكُرُونَ اللّه َ إِلاّ قَلِيلاً»^۴ و «فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ * الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ * الَّذِين
هُمْ يُراو?نَ»^۵ و امّا آنچه گفتيم اذا وعد خلف آن بود كه ثعلبة بن مالك. بيامد و گفت: يا رسول اللّه ! إِنَّ لي غُنَيمات و إِنِّي مُولِع بالسائمة. من گوسپندكى چند دارم و من مولعم به چهارپاى خداى را دعا كن تا مرا بركتى دهد كه من حق خدا و حقها ديگر به واجبى بگزارم. من دعا كردم. خداى تعالى او را گوسپند بسى داد. چون وقت صدقه آمد، كس فرستادم و طلب حق اللّه كردم بخل كرد و وعده خلاف كرد. خداى تعالى اين آيه فرستاد: «وَمِنْهُمْ مَنْ عاهَدَ اللّه َ لَئِنْ آتانا مِنْ فَضْلِهِ لَنَصَّدَّقَنَّ وَلَنَكُونَنَّ مِنَ الصّالِحِينَ»^۶ ».