۱۲۳۵.أُبىّ روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«به آن خدايى كه جان من به امر اوست كه خداى تعالى در تورات و انجيل و زبور و قرآن هيچ سوره اى از اين فاضل تر و بزرگوارتر انزال نكرد كه تو برخواندى».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 3، ص 248)

۱۲۳۶.عباده صامت روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه گفت:«فاتحة الكتاب عوض است از همه قرآن و هيچ سوره از او عوض نيست. از اينجا كه اگر همه قرآن مثلاً در يك ركعت نماز بخوانند بى فاتحه، آن ركعت درست نباشد و اگر هيچ دگر نخواند و فاتحه بخوانند، نماز درست باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 249)

۱۲۳۷.عايشه روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«هر كه او اين هفت سوره دراز بگيرد او حبرى باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 3، ص 250)

۱۲۳۸.انس مالك روايت كند كه يك روز گله شترى بر رسول صلى الله عليه و آله بگذشت به غايت حُسن. رسول صلى الله عليه و آله دست بر چشم نهاد و گفت:«خداى تعالى مرا چنين فرمود ولا تحزن عليهم و اندوه مدار بر ايشان».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 3، ص 250)

۱۲۳۹.در خبر است كه يك روز عبداللّه مسعود به درِ حجره رسول آمد و در بزد. رسول فرمود:«من على الباب». گفت: انا يا رسول اللّه ! رسول صلى الله عليه و آله به خشم آمد و گفت: «انا و انا و هل لمخلوق يقول انا». چون در بگشادند و عبداللّه مسعود درآمد و اثر خشم بر روى رسول بديد گفت يا رسول اللّه چه گناه كرده ام؟ گفت: «يا ابن مسعود ندانى كه هيچ مخلوقى را نرسد كه گويد اَنا». گفت: يا رسول اللّه ! توبه كردم كه نيز نگويم.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 3، ص 250)

۱۲۴۰.در خبر است كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«مرا نفرموده اند كه مال جمع كنم و از جمله تاجران باشم وليكن مرا وَحى چنين آمده است كه تسبيح كن به حمد خدا و از جمله
ساجدان باش و مرا پرست تا مرگ به تو آمدن».

۱۲۳۱.ابن ابى رياح روايت كند، و او از جمله صحابه است، كه رسول صلى الله عليه و آله يك روز در بنى شيبه در مسجد الحرام آمد و ما جماعتى حديث مى كرديم و مى خنديديم. ما را گفت:«چرا مى خنديد؟» و بگذشت. چون به نزديك سنگ سياه رسيد باز گرديد و گفت: «جبرئيل آمد اين ساعت و گفت خداى مى گويد چرا بندگان مرا نوميد مى كنى و اين آيه آورد: «نَبِّئْ عِبادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»^۱ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 244)

۱۲۳۲.قتاده گفت:ما را روايت كردند از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت: «اگر بندگان قدر عفو خداى بدانند، هيچ كس از هيچ حرام نپرهيزد و اگر مقدار عذاب او بدانند، خويشتن در عبادت هلاك كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 3، ص 244)

۱۲۳۳.جابر بن عبداللّه انصارى و عبداللّه عمر گفتند ما با رسول صلى الله عليه و آله به ثمود بگذشتيم. ما را گفت:«در سراى اين ظالمان مشويد، الاّ گريان، ترس آن را كه نبايد به شما رسد آنچه به ايشان رسيد».
آن گه گفت: «آن قوم صالح بودند خداى تعالى همه را هلاك كرد، الاّ يك مرد كه او در حرم خداى بود كه به حرمت حرم او را هلاك نكردند».
گفتند: يا رسول اللّه او چه مردى بود؟ گفت: نام او ابو زغال بود. آن گه رسول بانگ بر ناقه زد و او را بجنبانيد و سبك از آنجا برفت.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 3، ص 247 ـ 248)

۱۲۳۴.ابوهريره روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«الحمد للّه رب العالمين هفت آيت است. يك آيت از آن آيات بسم اللّه الرحمن الرحيم است و آن سبع المثانى و امّ القرآن است و فاتحة الكتاب است».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 3، ص 248)