(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 205)

۱۴۰۳.سهل بن سعد الساعدى روايت كرد از رسول عليه السلام كه گفت:«خداى تعالى نوشته نوشت بر برگ مورد پيش از آنكه خلقان را آفريد به دو هزار سال. آن گه بر عرش نهاد. پس ندا كرد: يا أُمّةَ أَحمد إِنّ رحمتي سبقت غضبي؛ اى امّت احمد! رحمت من سبق برد خشم مرا. بدادم شما را پيش از نكه خواستيد و بيامرزيدم شما را پيش از آنكه استغفار كرديد. هر كس كه با پيش من آيد و او گواهى دهد كه جز خداى خداى نيست و محمّد رسول اوست، او را به بهشت برم و لكن رحمة من ربّك».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 206)

۱۴۰۴.روايت است از ابو اُمامه از أُبَىِّ كعب كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه سوره عنكبوت بخواند، خداى تعالى او را به عدد هر مؤمنى و منافقى كه بودند و باشند تا به دامن قيامت، ده حسنه بنويسند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 225)

۱۴۰۵.بهر بن حكيم روايت كرد از پدرش و جدّش كه گفت رسول را پرسيدم كه من با كه نيكويى كنم؟
گفت:«با مادرت». گفتم: پس با كه؟
گفت: «با مادرت».
گفتم: پس با كه؟
گفت: «با مادرت».
گفتم: پس با كه؟ گفت: «با پدرت».
گفتم: پس با كه؟ گفت: «الاقرب فالاقرب؛ با آنكه نزديك تر باشد».

(تفسير
ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 229)

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 178 ـ 179)

۱۴۰۰.ابو هريره گفت:يا رسول اللّه ! اينان كه اند كه خداى تعالى استثناء كرد ايشان را بقوله: «إِلاّ ما شاءَ اللّه ُ»^۲
گفت: «ايشان شهيدان باشند. فزع بر زندگانى باشد كه آنجا باشند و ايشان زندگان باشند به نزديك خداى تعالى؛ چنان كه گفت: «بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ»^۳ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 179)

۱۴۰۱.اُبَىِّ كعب روايت كرد از رسول عليه السلام گفت:«هر كه او طسم قصص بخواند، هيچ فرشته نماند، الاّ بر صدق او گواهى دهد روز قيامت كه او صادق بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4، ص 182)

۱۴۰۲.ابو سعيد خدرى روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت:«خداى تعالى پس از
آنكه تورات فرو فرستاد هيچ امّت را و هيچ قرن را و قوم را هلاك نكرد به عذابى از آسمان جز قومى را كه مسخ كرد با بوزينه».