۱۴۱۱.معاذ گفت از رسول عليه السلام پرسيدم كه از عمل ها كدام فاضل تر است؟ گفت:«آنكه مرگ بر تو رسد و زبان تو به ذكر خداى تعالى تر باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 239)

۱۴۱۲.ابو هريره روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«دنيا ملعون است با آنچه در اوست، الاّ ذكر خداى تعالى يا عالمى و يا متعلّمى».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 239 ـ 240)

۱۴۱۳.ابو اُمامه روايت كرد از أُبَىِّ كعب كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه او سوره روم بخواند، خداى تعالى او را ده حسنه بدهد، به عدد هر فرشته كه خداى را در ميان و آسمان و زمين تسبيح مى كنند و هر طاعت كه آن روز و آن شب كند، به موقع قبول افتد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 247)

۱۴۱۴.عطاء بن يسار روايت كرد از ابو هريره از رسول عليه السلام كه او گفت:«بهشت صد درجه است. ميان هر درجه چندان كه از آسمان تا زمين و درجه برترين او فردوس است و جويهاى بهشت از فرود مى آيد و عرش روز قيامت برو نهاده باشد».
مردى بر پاى خواست گفت: يا رسول اللّه ! من مردى ام كه آواز خوش دوست دارم. در بهشت هيچ آوازِ خوش باشد؟
گفت: «آرى بدان خداى كه جان من به دست اوست كه خداى را در بهشت درختى است، وَحْى كند به آن درخت كه سماعى بشنوان بندگانى را كه در دنيا خود را دور داشتند از سماع ملاهى و معارف باطل از بربط مزامير. آن درخت به آواز آيد، به تسبيح و تهليل؛ آوازى كه خلايق مانند آن نشنيده باشند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 254)

۱۴۰۶.رسول عليه السلام گفت:«نماز نباشد آن را كه طاعت نماز بدارد و طاعت نماز آن بود كه از فحشاء و منكر باز ايستد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 239)

۱۴۰۷.جابر روايت كرد كه يك روز رسول را گفتند:يا رسول اللّه ! فلان كس به روز نماز مى كند و به شب دزدى.
گفت: «نماز او او را منع كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 239)

۱۴۰۸.انس مالك روايت كرد كه رسول را گفتند:يا رسول اللّه ! فلان كس پنج نماز با تو جماعت مى كند و ليكن هيچ معصيت رها نمى كند كه ارتكاب نمى كند.
گفت: «نماز او را منع كند».
پس روزى برنيامد كه توبه كرد از معاصى.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 239)

۱۴۰۹.عبداللّه مسعود روايت كرد از رسول عليه السلام گفت:«در آيت ذكر خداى نكوتر و فاضل تر است به همه حال، و ذكر خداى كه بنده كند آن است كه او ياد دارد خداى را عند محرّمات تا اجتناب كند و عند محلّلات تا استحلال كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 239)

۱۴۱۰.معاذ جبل گفت با رسول عليه السلام در بعضى راهها مى رفتيم، مرا گفت:يا معاذ! «اين السابقون؟»
گفتم: يا رسول اللّه ايشان از پيش رفند و ما باز مانديم.
گفت: «يا معاذ! كجااند آن سابقون كه ايشان به ذكر خداى تعالى حريص بودند». آن گه گفت: «هر كس خواهد كه در مرغزارهاى بهشت چرا كند، بايد كه ذكر خداى بسيار كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4، ص 239)