(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 5، ص 162)

۱۵۷۵.عايشه روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«كمتر كس از اهل بهشت خدمتكارى را كه آواز دهد، هزار خادم جوابش دهند به لبّيك لبّيك».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 5، ص 163)

۱۵۷۶.ابو هريره روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه در مجلسى بنشيند كه در آن مجلس لفظ و گفتاگوى باشد، چون خواهد برخاست بگويد: سبحانك اللّهم بحمدك لا اله الاّ أَنت أَستغفرك وأتوب اليك. هر چه در آن مجلس گفته و كرده باشد، خداى تعالى بيامرزاند او را».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 5، ص 166 ـ 167)

۱۵۷۷.روايت است از ابو اُمامه از أُبَىِّ كعب كه گفت رسول صلى الله عليه و آله گفت:«هر كه او سوره و النّجم بخواند، خداى تعالى او را حسنه بنويسد به عدد هر كسى كه بر رسول ايمان آورده و هر كس كه رسل را جحود كرد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 5، ص 167)

۱۵۷۸.ابو هريره گفت رسول عليه السلام گفت:«شب معراج كه مرا به آسمان بردند، به سدرة المنتهى رسيدم. مرا گفتند: اين سدره است كه هر كس كه از امّت تو بميرد، به آنجا رسد چون بر سنّت تو باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 5، ص 176)

۱۵۷۹.در خبرى آمد از اسماء بنت ابى بكر. او گفت:يك روز رسول عليه السلاموصف سدره مى كرد. گفت: «سوار در سايه او صد سال مى رود و يك برگ او را چندان سايه بود آن را كه دويست هزار سوار در او بتواند خفتن. در زير آن بسترى فكنده از زر
صامت. ميوه او به شكل سبويهاست».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 5، ص 143)

۱۵۷۰.انس مالك روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«فرداى قيامت درويشان تظلم كنند از توانگران و گويند: بار خدايا! حق ما ندادند از حقّى كه تو نهادى ما را در مال ايشان. حق گويد: به عزّت و جلال من كه شما را مقرّب گردانم و ايشان را عذاب كنم».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 5، ص 149)

۱۵۷۱.أُبَىِّ كعب گفت كه:«رسول صلى الله عليه و آله گفت: «هر كه او سوره والطور بخواند، بر خداى واجب بود كه او را از عذاب خود ايمن كند و او را در بهشت منعم بكند و يا نعمت دارد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 5، ص 156)

۱۵۷۲.در خبر است كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«روز قيامت دريا به آتش كنند و به او آتش دوزخ بيفروزند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 5، ص 159)

۱۵۷۳.سعيد جبير روايت كرد از عبداللّه عباس كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«خداى تعالى فرزندان مؤمنان را به درجه پدرشان برساند؛ اگر چه دون ايشان باشند در اعمال، تا چشم ايشان به يكديگر روشن باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 5، ص 162)

۱۵۷۴.روايت كردند از اميرالمؤمنين على عليه السلام كه او گفت:يك روز خديجه از رسول عليه السلام پرسيد كه حال آن فرزندان من كه در جاهليّت بمردند، چه باشد؟ گفت: «به دوزخ شوند».
خديجه دلتنگ شد. رسول عليه السلام گفت: «اگر تو مكان ايشان ببينى، دشمن گيرى ايشان را».
خديجه گفت: يا رسول اللّه ! فرزندان من كه از توأند؟
گفت: «ايشان به بهشت اند». آن گه گفت: «فرزندان مؤمنان با ايشان باشند در بهشت، و فرزندان كافران با ايشان در دوزخ باشند».